GİRİŞ

Bisimillahirrahmanirrahim

Yüce Allah Teala’nın tevfik ve hidayeti ve Resululla-h’ın (s.a.a) lütuf ve maneviyeti sayesinde yazmaya başladığım ve ismini “Âl-i Muhammed Tarihinde Teşrih ve Muhakeme” bıraktığım bu kitap bence eşsiz bir eserdir.

Açıktır ki, Ehlibeyt’in (a.s) sevgi ve muhabbeti İslâm ümmetine farz olduğu gibi, o kutlu silsilenin hâl, yaşantı ve tarihlerinden haberdar olarak bu konuya ilgi duymak da o farizanın önemli bir parçasıdır. Fakat ne yazık ki, günümüzde durum tam aksine olmuştur. Şöyle ki, İslâm âlimleri birçok alanlarda çok sayıda önemli eserler yazdıkları hâlde, sevgi ve muhabbeti İslâm’ın önemli şartlarından sayılan Resulullah’ın (s.a.a) Ehlibeyt’inin tarih ve yaşantısı hakkında kapsamlı bir eser hazırlanmış değildir. Örneğin, “Samanlılar, Selçuklular, Büveyhoğulları ve Osmanoğul-ları tarihi gibi birçok eserler olduğu hâlde “Muhammed-oğulları” tarihinden bahseden bir esere rastlanmaması gerçekten teessüf edilecek bir durumdur.

İslâm bilginleri, tarihe verdikleri önemi hiçbir ilme ver-memişlerdir. İbn-i Haldun, İbn-i Esir, İbn-i Hullekan, Mes-udî ve diğer birçok bilginler en önemli tarihî eserleri yazmışlardır. Bilginlerin tarihe verdikleri önemin en bariz örneği, İbn-i Asakir’in 50 ciltten oluşan, “Tarih-i Dimeşk” ve Hatib Bağdadî’nin 80 ciltlik “Tarih-i Bağdad” adlı eserleridir.

Hâl tercemesi hakkında “Usdu’l-Gabe” ve yine çok önemli olmalarına rağmen tümüyle isimlerini zikretmediğimiz birçok değerli eserler olduğu hâlde Muhammed-oğulları tarihine, Âl-i Aba ve Ehlibeyt’in hayatlarına gerekli önemin verilmeyişi, yine Mutenebbi’ye verilen önemin İmam Rıza’ya (a.s), Eba Yusuf’a verilen ehemmiyetin İmam Musa Kâzım’a (a.s) verilmeyişi gerçekten üzülecek bir durumdur.

Taassubu bırakalım; evet, günümüzde durum aksine olmuştur. Bunun aksini iddia edenler varsa işte tarih ve işte eserler, okuyabilirler.

Taberî gibi meşhur bir tarihçi pek önemli tarih kitabında birçok hakikat ve gerçeklere gerekli önemi vermediği hâlde kitabında birçok hurafelere yer vermesi gerçekten acı bir durumdur. Nemrud’u akbabalara bindirerek göklere çıkarmıştır. Avc b. Anek’in başını bulutlara değdirerek güya dazlak kılmıştır ve imanın esası olan tertemiz Ehlibeyt’in (a.s) sabit haklarından ve Muhammedoğulları tarihinden dikkatli bir şekilde bahsetmemiştir. Neden acaba?… Acaba Taberî gibi bir kişi, bir kere için olsun tarihinde bahsettiği konuların eleştirileceğini akıl etmedi mi?

Biri çıkar da, “Bunlar hurafedir; bir tarihçi yazdığı şeyi küçük bile olsa incelemelidir. Geçmiştekiler, hakikatleri ortaya koyarak gelecektekilerin zihin ve fikirlerini daima aydınlatmalı; hurafelerle daha karanlık bir ortama ve uçurumlara sürüklememelidir.” diyebilir diye hiç düşünmedi mi?

Ne yazık ki, birçok hakikatler perde arkasında kaldığı hâlde İslâm dininde hiçbir temel ve esası olmayan birçok İsrailiyat’tan önemle bahsedilmiştir.

Ehlibeyt’in, İslâm dininde yüce makam ve mevkileri olduğunu ve kendilerine karşı sonsuz bir sevgi duyulduğunu ispatlamaya gerek görmüyoruz. Zira daha önce de dediğimiz gibi, Ehlibeyt’in (a.s) muhabbet ve sevgisi bütün Müslümanlara farzdır; öyleyse bu kadar önemli bir konudan niçin gereğince bahsedilmemiştir?

Bence, bu mesele daha bir derinliğine açıklanmalı ve yargıya tâbi tutulmalıdır. Açıktır ki, sadr-ı İslâm’da hilâfet meselesi tabii akışı ve esas çizgisinden çıktığı andan itibaren Muhammedoğulları’nın en küçük hakları bile göz önünde bulundurulmamıştır. Halifelerin dönemi çok sürmediği hâlde durum daha da kötüleşmiştir. Ümeyyeoğulları’-nın uğursuz ve nefret duyulan haksız idaresi kurulduğu zaman, Müslüman oluşları şüpheli olan birtakım caniler, zalim ve hilekârlar Muaviye’nin etrafına toplandılar. Zulüm, işkence, yalan, hile ve tehditlerle birçok hakikatler unutturuldu. Aklar siyahların ve siyahlar akların yerine geçirildi, hak ve hakikat ortadan kaldırıldı.

Bundan daha kötüsü, birçok hakikatlere şahit olan sahabîler, o hakikatleri ispat etmeye liyakatleri olmadığı için hepsi olmasa da çoğu kendi vazifelerini yerine getirmemişler, onlara bırakılan emaneti koruyup desteklemeyi akıl etmemişlerdir. Onlardan bazıları da açıkça batıl ve bidate dalmış ve o çirkin hareketlerin içinde kaybolup gitmişlerdir.

Daha açık bir şekilde diyecek olursak, yüz binlerce hadis rivayet eden ve daima Resulullah’ın (s.a.a) yanında bulunan meşhur sahabî Ebu Hüreyre, İslâm ümmeti arasında kendisine itibar edilir ve saygı duyulur olmasına rağmen yine de Ümeyyeoğulları’nın zulüm ve haksızlık ettiği dönemlerde sessiz kalıp hakkı görmezlikten gelmiş ve hatta Muaviye gibi çirkin ve aşağılık bir kişinin safında yer almıştır.

Tarih sayfaları, Muaviye’nin çıkardığı bidatlerin ve işlediği cinayetlerin binde birini kaydettiği hâlde yine de okuyucuyu dehşete düşürmüştür (ki burada onlara değinmek bizi hedefimizden uzaklaştırır). Bununla birilikte Ebu Hüreyre devamlı o zalimin yanında yer alıp, evinde doyuramadığı karnını, onun yanında lezzetli ve nefis yemeklerle doldurmuştur! Bakınız bu konuda Ebu Hüreyre ne diyor: “Ali’nin arkasında namaz kılmak daha üstündür; ancak Muaviye’nin sofrası daha yağlıdır.”

Gürdüğünüz gibi, Ebu Hüreyre, Ali’nin (a.s) arkasında namazın daha üstün olduğuna itiraf ettiği hâlde Muaviye-nin sofrasını daha yağlı gördüğünden ondan vazgeçemiyor. Bilâkis, yağlı sofrayı üstün namaza tercih ediyor; o alçaklık ve zilleti kabul ederek zalim ve bağilerin çoğalmasına sebep oluyor. Hayret edilecek nokta şu ki, Resulullah’ın Ehlibeyti’nin düşmanı olan meşhur cani Busr b. Artât, bir zamanlar Medine ahalisini cezalandırmak ve katletmek için Muaviye tarafından Medine’ye gönderilerek tarihte “Leyletü’l-Harire” diye anılan vahşeti yaratıp ashaptan yedi yüz kişiyi katlederken ve içlerinde sahabe zevcelerinden de bulunan üç yüz Müslüman kadına tecavüz ederken, Ebu Hüreyre yine o melunun (Muaviye’nin) yardımcısıydı; bu kadar alçaklık olur mu?!

Bütün bu zilletle birlikte, Ebu Hüreyre’nin yine de tarihte devamlı iyi bir şekilde anılması, yüz binlerce hadis rivayet edişi ve Resulullah’ın (s.a.a) nezdinde bulunuşundan büyük bir önem ve övgüyle söz edilmesi, gerçekten üzücü bir noktadır.

Âcizane fikrimce, Ebu Hüreyre’nin bir süre Resulul-lah’la (s.a.a) birlikte olduktan sonra Muaviye, Busr b. Artat ve Mervan gibi kişilerle sıcak ilişkilerde bulunuşu, onun niyetinin kötü, hareket ve davranışlarının sahte, züht ve takvasının riya olduğunu göstermektedir.

Bundan daha dehşetlisi, meşhur ashaptan olan Muğire b. Şu’be’nin tüm İslâm âleminin lekelenmesine sebep olan hareketlerde bulunması ve bidatler çıkarmasıdır. O, Mua-viye’nin isteğiyle minberlerde devamlı Resulullah’ın (s.a.a) Ehlibeyt’ine, haşa lânet ve küfürler etmiştir. Bilhassa, Ali ve pak evlâtlarına her cuma günü minberde dil uzatmıştır. Burada, bu acı vakıaları açıklamaktan maksadım tarihi anlatmak olmayıp, o devrelerde Âl-i Muhammed (a.s) hakkında bahsetmenin ne kadar zor olduğunu ispatlamaktır. O devrelerde, yani Ümeyyeoğulları’nın hükümeti döneminde hak ve hakikatten bir eser yoktu, dolayısıyla Âl-i Muhammed’in (a.s) durumu perde arkasında kalmıştır.

Ümeyyeoğulları saltanatı, İslâm ümmetinin ciddi ve büyük fedakârlığı sayesinde ve meşhur Eba Müslim-i Horasani’nin devrimi vasıtasıyla son buldu. Böylece Ha-şimoğulları’ndan olan Abbasoğulları devleti zuhur etti. Ne yazık ki, bu pak sülalenin hükümeti döneminde de Âl-i Muhammed barınamadı; bilâkis, Âl-i Muhammed, Ümey-yeoğulları’nın en gaddar döneminde olduğu gibi ümmetin büyük fedakârlığıyla hükümeti ele geçiren Abbasoğulları döneminde de göz altına alınmış, sürgünlerde ve zindanlarda çürümüşlerdir. Hile ve desiseler ile vatanlarından kovulmuş ve hatta zehirlenmiş, şehit edilmişlerdir. Kendileri dışında, taraftarları da katledilmiş ve dar ağacına asılmışlardır. Gerçekte bu dönem de Âl-i Muhammed için bir felaket devri olmuştur.

Âl-i Muhammed (a.s) hakkında konuşmak bir kenara dursun, hatta onların adlarının anılmasına bile cesaret edilememiş, Âl-i Muhammed’in (a.s) uleması, muhaddis ve müçtehidi bir kenara bırakılmış, kasıtlı olarak halktan uzaklaştırılmışlardır. Siyaset ve hedeflerinden razı olan adamlar iş başına geçirilmiş, Âl-i Muhammed’in (a.s) Bâkır’ı, Sadık’ı, Kâzım’ı, Rızâ’sı zulüm ve baskıyla ümmetten uzaklaştırılmıştır. “Hilâfet davası güdüyor” bahanesiyle bir avuç Fatıma (s.a) evlâdı birer birer ortadan kaldırılmıştır.

Âl-i Muhammed’in (a.s) tarih ve hayatına derince ve genişçe bir bakılacak olursa, hepsinin zindanlara atıldığı veya şehit edildiği açıklığa kavuşur.

Yukarıdakilerden anlaşıldığı gibi, Abbasoğulları’nın hükümeti döneminde bile Âl-i Muhammed’e (a.s) kısa bir zaman için de olsa müsait bir durum ve ortam söz konusu olmamıştır. O hâlde, bu dönemde de Âl-i Muhammed (a.s) hakkında bahsetmek çok zordu.

İslâm dünyasında Cengiz’in saldırılarının akabinden beylikler meydana geldi. Beylikler dönemi yani Hicretin yedinci yüzyılı, kısa bir süre için de olsa fikir özgürlüğü için müsait bir dönemdi. Hicri yedinci yüzyılda eğitim gören âlimler, önceki asırların âlimlerine oranla birazcık da olsa tahkik ve araştırma yaparak bir ölçüde taklit ve zandan kurtulmuşlardı.

Bu asrın hükümdarları da bir nevi hak ve hakikat taraftarı gibi davranmışlardır. Sultan Hüseyin Baykara bunun canlı tablosudur. Onun saltanatı döneminde yetişen ulemadan Handemir ve Mirhand hazretlerinin yazmış oldukları “Ravzatü’s-Safa” adlı muteber tarih kitabı, o dönemin en meşhur eserlerindendir ve “Ravzatü’l-Ahbab” da onun tercümesidir. Ama çok geçmeden ortam gerginleşti ve o uğursuz siyaset dünyayı kapsadı. Yersiz taassuplar hakim oldu ve yine hak ve hakikat perde arkasında kaldı. Evet, ardından büyük Osmanlı Hükümeti kuruldu ve gittikçe hakimiyet alanı genişletmesi gerekiyordu. Zahiri hilâfet, Osmanlı’nın en ünlü hükümdarı 1. Sultan Selim’e intikal etti. Yavuz lakabıyla anılan bu hükümdar, İslâm beldelerini birleştirmeye çalıştı. Ne yazık ki, bu işe mantıkla değil, zor kullanarak başladı. Keşke bu güzel fikir, düşünce ve mantıkla yapılsaydı! Zira kan, yalan, tehdit ve korkutma yoluyla atılan temellerin netice açısından pek faydalı olmadığı tarihî belgelerle kanıtlanmıştır. Bu büyük fatihin karşısına kendisi gibi dünyayı fethetmeyi tasarlayan Şah İsmail Safevî adında diğer bir hükümdar çıktı. Evet, Şah İsmail de kendi arzusunu gerçekleştirmek amacıyla Yavuz gibi diğer birtakım -mantıksız- vesilelere başvurdu. Bu faciada da uğursuz mezhep taassubu ortaya çıktı. Evet, bu iki hükümdar nüfuz ve güçlerini artırmak için pak ve masum İslâm ümmetini parçaladılar.

Her iki taraf kendi arzularına göre kılıç kullandıkları gibi kalem kullanmaya da kalkıştılar. Her ikisi de kendi lehlerinde olan birçok eserler yazdılar ve yazdırdılar. Biliyor musunuz, ne kadar hakikatlerin üzeri örtüldü; ne kadar töhmetler, iftiralar, yalanlar uyduruldu, ne kadar beyazlar siyah hale geldi ve siyahlar beyaz diye kabul gördü?!…

Hükümdarların arzularına kavuşmaları için, ulema kesimi vicdanlarının sesini bile duymazlıktan geldiler ve böy-lece garaz ve taasup ile yazılmış olan binlerce kitap bize miras kaldı. Evet, kılıçların açtığı yaralar iyileşti, ancak kalemlerin açtığı yaralardan henüz içimiz kan ağlamaktadır. Evet, ciddi, fedakâr ve bilinçli bir heyetin tarafından ameliyat masası üzerinde teşrih edilerek bu yaranın da iyileşmesini arzu ederiz. Gördüğünüz gibi bu dönemler hak ve hakikatin yayılması için hiç de uygun bir dönem olmamıştır. Dolayısıyla bu dönem ve asırlarda da Âl-i Muhammed (a.s) hakkında ciddi ve geniş bir şekilde bahsetmek imkânı olmamıştır. Bu konulardan söz edilmişse de yine mezhep taassubu ortadan kalkmamıştır.

Burada bir örnek vermemiz uygun olacaktır: Birisi, “Kerbela Vakıası” adında küçük bir eser yazmış ve bu eserinde yürekleri yakan Kerbela vakıasını sergilemek istemiş ise de, ancak İmam Hüseyin’e ağlamak adı altında Yezid’i ve taraftarlarını himaye etmiştir. O küçük eserinin sonunda şöyle diyor:

Kıyamet günü, Resulullah’ın (s.a.a) gözünün nu-ru Hz. Fatıma (s.a), İmam Hüseyin’in gömleğini eline alıp babasının huzuruna götürerek kıyamet gününün efendisi olan babasına Kerbela’da dökülen kanın ve yapılan zulmün kısasını isteyecektir. Bunun üzerine Resulullah (s.a.a), “Ey kızım, bugün bizler şefaatçiyiz, şikâyetçi değiliz.” diye buyuracaktır ve sonuçta melunlar affolunacak ve cennete gireceklerdir.

Gördüğünüz gibi, bu adamın İmamın ve Âl-i Aba’nın Kerbela’da vuku bulan meşhur acı olayını yazmaktan maksadı, Âl-i Aba’yı katleden melunlardır; özellikle Yezid, Şimr, Übeydullah b. Ziyad, Ömer b. Sa’d ve bütün katilleri savunmaktır. Onları nasıl affettirdiğini ve hatta cennete de soktuğunu görüyorsunuz. Bu hayâsız adam, bir kerecik olsun Kerbela sahrasında Fatıma evlâtlarını o şekilde şehit ederek Âl-i Muhammed’i (a.s) esir edip Şam’a götürenleri yüce Allah’ın bağışlamayacağını hiç düşünmedi mi?! O zalimler grubu tamamen kâfir idiler; şimdi sormak gerekir: İmanı olmayanlar affedilerek cennete girebilirler mi? Kerbela sahrasında savaşanlar ve hatta o yürekler yakıcı cinayete rıza gösterenler ve onların taraftarları bile kâfir olmuşlardır.

Evet, maksadım; Âl-i Muhammed’in (a.s) tarihini yazanların kâmil yazmadıklarını ve hatta Âl-i Muhammed (a.s) tarihini tamamen kötü maksatlarla yazmış olanların da bulunduğunu ve sonuçta Âl-i Muhammed’in (a.s) tarihinin her dönemde birçok maksat ve bağnazlıklar sonucu perdeler ardında kaldığını ispat etmektir.

Bu meseleyi geniş bir ölçüde ispatlamak istiyorum. Bakınız, bunların devlet kurma siyaseti, İslâm dinine ne derecede zararlar vermiştir. Yine Ümeyyeoğulları’ndan bir-kaç örnek verelim:

Ümeyyeoğulları döneminde Abdullah b. Zübeyr, Mek-ke-i Mükerreme’de hilâfet iddiasında bulunarak Abdülme-lik b. Mervan’a karşı çıkmış ve birkaç yıl onunla savaşmıştır. Bu dönemlerde Abdülmelik, Şam ve diğer İslâm beldelerini, Mekke-i Mükerreme’de olan Beytullahi’l-Haram’dan uzaklaştırmak ve Müslümanları Kâbe-i Muazzama’yı ziyaret amacıyla Hicaz’a gitmekten alıkoymak için kendi bölgesinde Kâbe’ye benzer bir ev yaptırmış; hac ve tavaf etmek için bütün Müslümanları oraya davet etmiştir.

Gördüğünüz gibi padişahlık ve hükümet meselesi, din ve İslâmiyet’e karıştırılmış ve birçok olumsuzluklara kapı aralamıştır. Zalim ve melun bir adam kendi hükümet ve saltanatını ayakta tutmak için İslâmiyet’te büyük bir yeri olan Kâbe’nin benzerini başka bir yerde inşa etmiştir.

Şimdi de Abbasoğulları’ndan buna bir örnek verelim: Medine halkı, Abbasî halifesi Cafer Mensur’un hilâfetini kabul etmeyip Hz. Fatımatu’z-Zahra (s.a) evlâtlarından olan Muhammed b. Abdullah’a biat ettiler. Bunun sonucu Cafer Mensur büyük bir savaşa girişmiş ve defalarca saldırıda bulunmuştur. Bir taraftan Âl-i Muhammed’den (a.s) olan Muhammed b. Abdullah b. Hasan ile savaşmış, diğer taraftan da Müslümanları Resulullah’ın (s.a.a) ravzasından, Beytü’l-Haram ve Kâbe-i Muazzama’dan uzaklaştırmak a-macıyla başkenti olan Samerra şehrinde Kubbe-i Hazra isminde bir ev yaptırarak Müslümanlara hac için Kâbe yerine bu evi ziyaret etmelerini emretmiştir.

Gördüğünüz gibi Abbasî halifesi de, Emevîler gibi kendi saltanatı uğruna Âl-i Muhammed’i (a.s) katletmenin ve asmanın yanı sıra birçok İslâm hükümlerini de değiştirip kendi istedikleri gibi yorumlamaya çalışmıştır.

Diğer bir örnek daha vermek gerekirse, Emevî ve Abbasî hükümdarları Âl-i Muhammed’in (a.s) saygı ve haklarını gözetecekleri yerde şairlere ödüller vererek o kutlu sülaleye ve o pak zatlara haşa dil uzatırlardı; bunu ispatlayacak binlerce delilden sadece birini zikretmekle yetiniyoruz:

Eban b. Abdülhamid adındaki bir şair, günün birinde meşhur halife Harunu’r-Reşid’in huzuruna çıkmak istedi ve bu ricasını halifenin veziri olan Yahya Bermekî’ye bildirdi. Yahya Bermeki cevab olarak şaire, “Halifenin huzuruna girmek için Ali ve evlâtlarına hicvetmen gerekir.” dedi. Şair Eban b. Abdülhamid, ilk önce böyle bir cinayete girişmeyeceğini bildirdiyse de, Yahya’nın zorlaması üzerine İmam Ali’ye hicvedip bu hicvini halife Harunu’r-Reşid’e takdim etti. Harun da şairin Ali evlâtlarına hicvettiğini sevmiş olacak ki, bu şairi ondan sonra hiçbir zaman yanından ayırmadı.

Yukarıdaki açıklamalarımdan maksadım şu ki, Emevî ve Abbasî halifeleri döneminde Âl-i Muhammed’in (a.s) hayatı büyük bir tehlikedeydi. Bu kutlu zatlar İslâm ümmeti arasından tamamıyla uzaklaştırılmış, garibane bir hayat yaşamışlardır. O kutlu zatların tarihinden bahsetmek, onlara önem vermek sayılacağı yerine, o pak sülâleden bir kişinin adını anmak büyük bir cinayet sayılıyordu.

Tarihçilerin en göze çarpan kusurlarından biri de şudur ki, “büyük şahsiyetlere kusur bulmak kusurdur” hatasına aldanarak İslâm ümmeti arasında birçok hata işleyenlerin hata ve kusurlarından bahsetmedikleri gibi bilâkis, böyle zalimleri haklı kimseler diye lanse ederek onların öldürücü zehirlerini ümmete, şifa verici ilaç olarak tanıtmışlar ve birçok canileri iyi kimseler göstererek masum halkı uyutmuşlardır. Bu ise bizim için helak edici bir miras ve iyi-leşmez bir yara olmuş ve İslâm dünyası hâlâ da bu kanlı yaranın acı etkisiyle inlemektedir.

Bu hususla ilgili birkaç örnek yazmamı mazur görünüz.

İslâm tarihleri arasında kıdem ve rivayetlerinin çokluğuyla kendisine önemli bir yer açan Taberî tarihini açacak olursanız, birçok caninin hak ehli safında yer aldığını göreceksiniz. Taberî Tarihi Ebu Hüreyre, Muğire b. Şu’be vb. gibi şahısların adlarını anarken devamlı saygı ve övgüyle bahsetmiştir. Ancak Taberî, bu şahısları incelerken, onların tavırlarını ve yaptıklarını dikkate almamıştır; sırf onların Resulullah’ın ashabından olmalarını göz önünde bulundurmuştur. Ancak bence, bu büyük bir yanılgı ve hatta açık bir hatadır. Sırf ashaptan oluşu yüzünden, bir kimsenin hareket ve tavırları nasıl olur da incelenmeye tabi tutul-maz; iyi veya kötü diye nitelendirilmez. Hâlbuki bir kimsenin ashaptan oluşu, onun suç ve cezasını ağırlaştırır. Kur’ân-ı Kerim’de Resulullah’ın (s.a.a) zevceleri hakkında inen ayetlerde şöyle buyruluyor:

“Ey Peygamber’in zevceleri, sizler başka kadınlar gibi değilsiniz. Sizlerden biriniz bir günah işlerse, cezası iki kat olur.”

Bu durumda kişinin derecesi her ne kadar yüksek olursa, suçu da o derecede büyük olur. O hâlde, sahabenin amellerini eleştirerek, iyi amellerde bulunanlara saygıyla tabi olmak ve kötü işlerde bulunanlardan nefretle sakınmak gerekir.

Resulullah’ın (s.a.a), “Ashabıma dil uzatmayın.” buyur-duğu doğrudur; ancak ashaptan kötü işler yapan bir kimseyi tenkit etmek, ashaba dil uzatmak sayılmaz. Aksi takdirde, herhangi bir kimsenin işlediği kötü bir iş hakkında bahsetmenin caiz olmaması gerekirdi. Bu ise yanlış bir fikirdir. Zira herkesin amelleri övülmeli veya kınanmalıdır.

Ebu Hüreyre’nin, Resulullah’ın (s.a.a) ashabından olduğu doğrudur; dolayısıyla biz onun bu yönünü övsek bile Muaviye’ye, Mervan’a ve onlardan daha kötüsü Busr b. Artat’a arkadaşlık ederek onların yardımcısı olduğu için de kınayıp bu kötülüğünden ötürü onu lânetleyeceğiz. Bırakın da hayır ameline karşılık mükafat gördüğü gibi, kötü ameline karşılık da cezalandırılsın. Ebu Hüreyre sahabe olarak Resul-i Ekrem’e (s.a.a) hizmette bulunmuş, birçok hadisler rivayet etmiştir, biz bunu inkâr etmiyoruz. Ancak aynı adamın neler yaptığını biliyor musunuz hiç? Eğer bilmiyor-sanız benden dinleyin:

Muaviye, oğlu Yezid için biat aldığı zaman ashabın yurdu olan Medine halkı itiraz ederek Muaviye’nin bu bidatine karşı koymak istediler. Muaviye ise bu kutlu beldenin pak inançlı insanlarının içine korku ve dehşet düşürerek cinayetini fiiliyata geçirmek için kendisinden daha zalim olan Busr b. Artâd adında bir habisi, o pak beldeye gönderdi. Busr, Medine’ye girerek Yezid için biat istedi. Elbette ilk önce ashap bu bidate tahammül edemeyerek ka-bul etmediler. Busr b. Artat da, Muaviye’nin emriyle Medine ahalisinden ve Resulullah’ın (s.a..a) ashabından yedi yüz kişiyi katledip üç yüz iffetli Müslüman kadını esir ederek üç gün boyunca Şam soyguncularına Resul-i Ekrem’in (s.a.a) kutlu ravzasının etrafını yağmalamayı helal gördü.

O zamanlarda, Ebu Hüreyre, Busr b. Artât’ın muavini idi. Busr b. Artat Medine’deki cinayetini bitirip Yemen’e döndüğünde Ebu Hüreyre’yi kendisine yardımcı olarak tayin etti. Böylece Ebu Hüreyre, Busr’un işlediği cinayetlere ve zulümlere yardımcı ve ortak olmuştur . Biz bunu gör-mezlikten gelemeyeceğiz; aksi takdirde hakka gözlerini yumanlar safında yer almış oluruz. Evet, Ebu Hüreyre’ye bu cinayetinden dolayı lânet edeceğiz.

Bir noktaya daha işaret edelim: Übeydullah b. Ziyad-ın, Muaviye tarafından Kufe’de Âl-i Resul taraftarını katledip mallarını yağmaladığı apaçık belliydi. O, meşhur sahabe Hücr b. Adiy’i arkadaşları ile birlikte Muaviye’nin yanına gönderdi. Hücr ve arkadaşlarının Peygamberin hanedanının taraftarı olduğuna ve onlara sevgi beslediklerine yine Ebu Hüreyre ve kendisi gibi dinini dinara değişenler şahitlik ettiler ve Muaviye, o seçkin sahabeyi arkadaşlarıyla birlikte çeşitli zulüm ve işkencelerle katlettirdi. Ebu Hü-reyre, Muaviye ve Übeydullah b. Ziyad’ın bu cinayet ve gaddarlığına da ortak olmuştur. Öyleyse Ebu Hüreyre’nin bu cinayetine de göz yumamayız. Bütün tarihçiler, Ebu Hüreyre’nin bu cinayetini ashaptan oluşu sebebiyle affetseler de biz affedemeyeceğiz.

Şimdi Taberî ve diğer tarihçilerin yanılgılarına işaret edelim:

Muğire b. Şu’be’yi tanımayan yoktur. O, Muaviye’ye bütün cinayetlerine yardımcı olmasının yanı sıra devamlı minberlerde Âl-i Resul’e ve özellikle Emirü’l-Müminin Ali’ye (kerremellahu vecheh) haşa lânet okuyarak dil uzatmıştır. Evet, tarihçilerin bir çoğu Muğire’nin bu cinayetlerini dikkate almayıp onun sahabî olduğunu göz önünde bulundurarak adını saygıyla anmışlardır. Ancak biz, Muğire-nin sahabeden olmasını övmekle birlikte onun Muaviye ve Übeydullah b. Ziyad’a yaranmasını ve hatta Muaviye’yi, Yezid gibi bir caniyi kendisine veliaht etmeye teşvikini ve sonuçta Muaviye’nin de Muğire’nin teşvikiyle Yezid’i veliaht edip kıyamete dek sönmeyen bir ateşin alevlenmesine sebep olmasını affetmeyeceğiz. Evet, sahabeliğini övmekle birlikte tarih sayfalarında kaydolan cinayet ve işlerini göz önünde bulundurarak kınayacağız ve hatta bu çirkin ameline binaen halk içerisinde devamlı onu lânetleyeceğiz.

Bir hususa daha değinerek tarihçilerin ne derecede mü-samaha ettiklerini biraz daha izah edelim:

Cemel Savaşı’nın büyük bir olay oluşu ve ümmet-i merhumenin birlik ve beraberliğine ilk darbe olduğu herkese malumdur. Tarih bu olayı tamamıyla yazmıştır. Ama haklı ve haksız taraflar bilinmekte; bu faciaya kimlerin sebep oldukları ve bu tehlikeli işe neden giriştikleri hiç kimseye gizli değildir. Ancak üzücü nokta şu ki, tarihçiler bu olayı, haklı haksızdan, zalim mazlumdan seçilmeyecek bir şekilde nakletmişler ve hatta birçok hakikatlerin de üstünü örtmüşler, birtakım gereksiz bahaneler ve geçersiz mazeretler getirmişler, gözler önünde hakkı perde arkasına gizlemişlerdir. Ne yazık ki, tarihi yazmaktan hedef ve maksadın ne olduğunu unutmuşlar ve tarih ilminin ehemmiyetini küçümseyip tarihçiliğe büyük bir darbe vurmuşlardır.

Ancak, biz bu görmezliğin sahabî oluştan kaynaklandığını biliyoruz. Cemel savaşını meydana getirenler ashabın önde gelenleriydi. Dolayısıyla “bu işleri yapanlar ne de olsa sahabîdir” diye amelin ne olduğunu, sonucunun ne olduğunu, haklı ve haksızın kimler olduğunu beyan etmeye cüret ve cesaret etmemiş, hatta beyan etmek istememişler ve kendiliğinden adeta genel bir dokunulmazlık ve af yasası çıkarmışlardır. Oysa biz, gelecek nesillerin asıl meseleyi tamamen idrak edebilmeleri için, tarihin esas ve hakikatlerinin ortaya çıkarılmasını, kimlerin haklı ve kimlerin haksız olduğunun gösterilmesini dilerdik. Af ve görmezlikten gelmek ise kıyamete ait olup kıyamet gününün malikine has bir haktır ve tarihin böyle bir görev ve yetkisi yoktur.

Apaçık bilindiği üzere, Resulullah’ın (s.a.a) ümmeti, hoş görülmeyen bir şekilde birçok gruplara ayrılmışlardır. Bu tefrika ise Resul-i Ekrem’in (s.a.a) emirlerine ters düşmektedir. Resulullah (s.a.a), ümmetini tefrikaya düşmekten o kadar sakındırdığı hâlde sonuç bunun aksini göstermiştir. Bunun sebebinin ne olduğu belli değil midir? Bence, bunun sebebi yine hakkın karşısında susup gerçekleri aramamaktır.

Geçmiş zamanlarda, güç ve hükümet kimin elindeyse o tarafın mazur ve hatta haklı çıkarıldığı görülmüş ve bugün de bizler o geçmiş adetleri taklit etmiş bulunmaktayız. Gördüğünüz gibi Emevî ve Abbasî saltanatı dönemlerinde bütün şairler, edipler ve hatta âlimler bile halifelerin meclislerine katılıp o ayyaşlık ve eğlence meclislerini şiirlerinde büyüleyici bir dille allandıra ballandıra abartılı bir şekilde anlatmışlardır. Hatta bir kişi bile o eğlence ve ayyaşlık meclislerini kınamamıştır. Ancak on binlerce, yüz binlerce altın ve dinarı alarak kendileri de zevk u sefaya dalmışlardır.

Hem halifelerin eğlence meclisleri ve hem de edip ve şairlerin eserleri gözler önündedir; isim belirtmeye hiç gerek yoktur.

Hükümet ve kudret onları mazur göstermeseydi, âlimler ve bilginler yanında da Hurkus b. Zuhayr ile Muaviye b. Ebu Süfyan’ın bir derecede olmaları gerekirdi. Ancak Muaviye’yi kudret ve hükümeti “Emirü’l-Müminin” lakabını kazanmaya, halife ve benzeri makamlara ulaştırmıştır. Hurkus b. Zuhayr bütün âlemin lânetine ve iğneleyici sözlerine maruz kalmıştır. Ne etsin? Zavallının şevket ve hür-meti yok ki zulümlerini gizlesin.

Bu konuyu biraz daha açıklığa kavuşturalım:

Hurkus b. Zuhayr ashaptan olup bütün gazvelerde bulunduğu gibi Bedir gazvesine katılmış ve savaşmıştır. Ancak şanssızlığı yüzünden Sıffin Savaşı’nda Hz. Ali’ye (a.s) karşı isyan etmiş ve Nehrevan Savaşı’na katılarak o savaşta Harici’ler safında helâk olmuştur. Günümüz tarihçileri onu nefretle anarak sahabe olduğunu göz önünde bulundurmamışlardır. Zira Hurkus, hak imama isyan etmiş ve bir gün kadar kısa bir süre de olsa ona karşı savaşmış ve helak olarak lânet ve nefrete lâyık görülmüştür.

Muaviye ise İslâm âleminin içine dehşet ve korku düşürmüş, İslâm’da bidatler çıkarmış, kendi istek ve heveslerine uyarak Resulullah’ın (s.a.a) Ehlibeyt’ine haşa lânetler yağdırmıştır. Resul-i Ekrem’in (s.a.a) hareminde o hazretin pak minberine çıkarak binlerce sahabenin gözleri önünde Emirü’l-Müminin’e ve pak evlâtlarına (İmam Hasan ve İmam Hüseyin’e) haşa lânet etmiş, İslâmî hilâfeti, Kisra ve Kayser hükümdarlığına dönüştürmüş, Sıffin savaşına sebep olarak Resulullah’ın (s.a.a) ashabından binlercesini şehit ettirmiş, Ammar b. Yasir, Veysel Karanî gibi Resulul-lah’ın (s.a.a) yaranını şehit etmiş, Hücr b. Adiy’i gaddarca katletmiş, Malik b. Eşter ve Muhammed b. Ebu Bekr gibi gazileri cefa ile öldürmüştür.

Diyebilirim ki, Muaviye’nin bütün mezalim ve kötü işlerini bir kenara bırakıp yalnızca Hücr b. Adiy’i niçin öldürdüğünü göz önüne alacak olursak Muaviye’nin zalim, isyankâr, fasık ve melun bir kimse olduğuna karar vermede hiç tereddüt etmeyeceğiz. Ne yazık ki, Muaviye yine de Emirü’l-Müminin diye anılmış, yaptığı onca zulümlerin üzerine perde çekilmiş ve hatta yaptığı fısk ve cinayetler de bir içtihat hatası olarak kabul edilmiş ve hata da olsa bu içtihadından dolayı sevaba lâyık görülmüştür. Ben diyo-rum ki, Resulullah’ın (s.a.a) göz nuru olan İmam Hasan b. Ali’yi zehirleyerek şehit etme hususunda sözde içtihat eden müçtehide lânetler olsun. Tüm âlemin lânet ve nefreti, Yezid gibi iğrenç bir kişiyi İslâm ümmetine musallat eden ve daha neler neler yapan müçtehidin üzerine olsun.

Ömer en-Nesefî, meşhur Akaidu’n-Nesefî adlı kitabında şöyle diyor: Muaviye’nin bütün amel ve savaşlarının içtihada dayalı olduğu söyleniyor. Biri kalkar da, Hurkus b. Zuhayr’ın amelleri neden içtihada dayandırılmıyor derse, buna cevap olarak ne derler acaba?!! Bence, Hurkus’a müçtehit süsü verecek ne altın ve dinarı ve ne de kanlı kılıcı vardı. Avam arasında, “Kabile reisi olan kimse, kötü olmaz.” diye meşhur bir söz vardır. Muaviye’nin kusur ve cinayetlerini Ümeyyeoğulları’nın güç ve kudreti örtmüştür. Ulema ve tarihçiler onun cinayetlerini söz konusu etmeye cesaret edememişlerdir. O zaman ve o asrın bütün eserleri sanki günümüzde örnek ve olgu gibi geçerlilik kazanmıştır.

Bu konuyu bu kadar uzatmaktan maksadım, tarihçilerin birçok konuda hakkı ispatlamak da sessiz kaldıklarını bir kez daha vurgulamaktır. İşte bu yüzden Âl-i Muhammed (a.s) tarihi bir nevi perdeler arkasında kalmış, gerektiği gibi keşfolunmamıştır.

İddiamı ispatlama için yine geçmişten örnekler zikretmeyi gerekli görüyorum.

Abbasî halifelerinden Mütevekkil adıyla anılan şahıs, bir gün Yakub b. Sukkeyt adlı bir âlimle otururken Mu’te-med ve Mu’tezz adındaki iki oğlu içeriye girdiler. Bunları gören halife, mezkur âlime hitaben, “Ey Yakub! Benim bu iki oğlum mu üstündür, yoksa Hasan’la Hüseyin?” diye sordu. Zavallı Yakub da, kalbinde olan iman ve hidayet esasınca açıkça cevabında, “Vallahi Hasan ve Hüseyin’in hizmetçisi olan Kamber bile, hem senden ve hem de oğullarından üstündür.” dedi. Bu hak cevabı duyan haksız halife Mütevekkil, celladına zavallı âlimin dilini boynu arkasından çekip çıkarmasını emretti.

Böyle bir zamanda ve zor şartlar altında Âl-i Muham-med’den (a.s) nasıl bahsedilebilirdi? İşte bu yüzden hak ve hakikat, perdeler arkasında gizli kalmıştır.

Halife Mütevekkil’den bir örnek daha verelim:

Acı Kerbela olayından sonra Müslümanlar İmam Hüseyin’in mübarek türbesini ziyarete giderlerdi. Zaman geçtikçe pak türbeye duyulan saygı ve ihtiram arttı; halk tarafından üzerine büyük bir bina ve kubbe de yaptırıldı. Bunu gören Abbasî halifesi Mütevekkil, o kubbeyi yıkmalarını emredip, Resulullah’ın (s.a.a) ümmetine ve Ehlibeyt dostlarına ziyareti yasakladı. Bir halife, kendi saltanatını sağlamlaştırmak için İslâm hükümlerine karşı küstah davranınca avam halk ne yapabilir?!

Bununla birlikte mezkur halife, halk dilinde “Muhyi’s-Sünne (sünneti ihya eden) diye anılıyordu. Çünkü o zamanlarda Mütezile fırkası yaygın hâldeydi; Me’mun ve Mu’tasım da o mezhebin taraftarı idiler. Öyle ki, Mütevekkil saltanata geçince Mutezile mezhebini engelleyerek güya sünnet taraftarı oldu ve Muhyi’s-Sünne lakabıyla ün kazandı. Şimdi bakın, muhyi’s-sünnelerden neler çıkıyor? Sünneti ihya eden bir halife, Kerbela’da İmam Hüseyn’in (a.s) pak türbesini yıkarak yerle bir eder mi? İhtimalen kendi siyaset ve dünyevî arzusuna engel çıkaracak olan kimselere karşı Müslüman birisi böyle bir cinayet işleyebilir mi?!

O tarihte, hak ve hakikatlerin karanlık engeller arkasında kaldığı görülmektedir. Acaba neden sözde Emirü’l-Mümininler, halifeler ve baş kadılar bu kadar derin uçurumlara düşmüşlerdir!!!

Âl-i Muhammed’in (a.s) tarihinin ne gibi kayıtsızlıklara uğradığını, hatta sadr-ı evvelde bile o pak sülalenin hak ve hukukunun kendi mertebesine göre değil, bilâkis sıradan ve halktan biri mertebesinde bile görülmediği konusunun açıklığa kavuşması için iddiamıza birçok olayları şahit getirmeyi gerekli gördük.

Üçüncü halifenin ölümünden sonra, Emirü’l-Müminin Ali’ye (a.s) ashabın hepsinin rica ve ısrarla hilâfeti kabul ettirmeleri ve canı gönülden hepsinin biat ettikleri herkes için açıktır. Başta Zübeyr ve Talha olmak üzere bütün büyük sahabîler ve Hicaz halkı ısrarla biat ettiler ve hilâfeti kabul ettiği şükranlarını bildirdiler. Bu biat gizli olarak yapılmadı. Bilâkis, ashabın hepsi oradaydı. Kısa bir süre sonra Cemel Savaşı’nı meydana getirdiler. Aşere-i Mübeşşere-den olduğu iddia edilen Talha ve Zübeyr hilâfet sevdasına düşerek ahit ve biatlerini derhal bozdular. Ettikleri biatin tehdit ve zorla olduğunu söyleyerek Basra halkını aldattılar. Basra halkı, Talha ve Zübeyr’in Hz. Ali’ye gönülden ve kendi istekleriyle mi, yoksa tehdit ve zorla mı biat ettiklerini araştırmak için ashaptan olan değerli bir kişiyi Medine-i Münevvere’ye gönderdiler. Zavallı sahabî birkaç hafta yol kat ettikten sonra cuma günü Medine’ye vardı.

Medine halkı Mescid-i Nebevî’de Cuma Namazı için toplanmıştı. Bu esnada Basra’dan gelen sahabî ayağa kalkarak sözüne şöyle başladı:

“Ey Resulullah’ın (s.a.a) ashabı, ey Bedir ve Rıdvan ehli, ey müminler! Talha ve Zübeyr Basra’ya gelerek Ali’ye (a.s) zorla biat ettiklerini söy-lüyorlar. Basra halkı bu meseleyi araştırmak için beni buraya gönderdiler. Acaba sizler orada hazır mıydınız? Emirü’l-Müminin Ali’ye edilen biat zorla mı, yoksa bütün müminlerin gönül rızasıyla mı gerçekleşmiştir?”

Bu soruya karşı Resulullah’ın (s.a.a) hareminde Cuma Namazı için toplanan binlerce ashab-ı kiram sessiz kaldılar ve hakkı demeye kendilerini lâyık görmediler. Hatta o esnada Üsame b. Zeyd ayağa kalkarak Talha ve Zübeyr’in Ali’ye (a.s) ettiği biatin Malik Eşter’in tehdidi üzerine gerçekleştiğini söyledi.

Acaba bu ne hâldir, Üsame b. Zeyd’i böyle bir harekete zorlayan neydi? Hz. Ali’ye bu kadar muhalif olmasının sebebi nedir? Acaba sahabeler bu kadar açık olan hakkın gizli kalmasına nasıl razı oldular? Niçin ümmet-i merhume arasında nifak ve tefrikaya müsaade ettiler?

Hz. Ali’nin (a.s) Ehlibeyt’ten olmayıp, sıradan halktan iman etmiş bir kişi olduğunu farz edelim. Müslümanın Müslüman üzerinde hiç hakkı yok mudur? Bu olay, sahabe asrında bile Resulullah’ın (s.a.a) Ehlibeyt’inin hak ve hukukunun tehlikeye düştüğünü gösteriyor. Bunu ispatlamaya gerek görmüyoruz, zira olayın kendisi o asrın durumunu gözler önüne sermektedir.

Buraya kadar örnek verdiğim olaylardan, İslâm tarihinin ilk dönemlerinde ve eski âlimlerin zamanlarında birçok etkenler sonucunda Âl-i Muhammed’in (a.s) tarihinin hiç önemsenmediği ve o pak sülalenin tarih ve hayatlarından gereği kadar bahsedilmediği açıkça anlaşılmaktadır. Böylece bu iddiamızın da ispatlandığını sanırım.

Yüce Allah’ın lütuf ve inayetiyle yazdığım bu kitapta sadece Âl-i Muhammed’in (a.s) tarihinden bahsetmeyi amaç edinmiş bulunmaktayım. Yüce Allah’ın ikram ve yardımıyla, pak Ehlibeyt’in tarihlerini, başlarından geçen olayları, özellikle kendi dönemlerinde maruz kaldıkları haksızlık, cefâ, zulüm ve eziyetleri, ümmetten çektikleri zulüm ve kederleri ve risalet hanedanının hak ve hukukunun nasıl çiğnendiğini tam bir hakkaniyet ve dikkatle gözler önüne sergilemeye çalışacağım. Kaydettiğim hadiselerde, yazdığım konularda taklit ve taassubu bir kenara bırakarak, hak ve hakikatin ne olduğunu göstereceğim.

Resulullah’ın (s.a.a) ümmetinin Şia ve Ehlisünnet olmak üzere iki fırkaya ayrıldığı herkesçe malumdur. Şiîler, Âl-i Muhammed’in (a.s) tarihine önem vermektedirler. Sünnîler ise diğerlerine nazaran ihmalkârlık göstermişlerdir. Dolayısıyla bu kardeşlerin, bu konu dışında birbirlerinden fark ve imtiyazı yoktur. Bendeniz bu iki kardeş arasında ayrılık ve tefrikaya sebep olacak bir şeyin bulunmadığını idrak ederek o çirkin ve uğursuz ayrılığa düşmesinler diye her iki aziz ve değerli kardeşlerin arasında duruyor, her ikisine el uzatıp onları bir ittihat ve vahdet noktasına götürmeye çalışıyorum.

Ümmetin vahdeti söz konusuysa, bu ancak Resululla-h’ın (s.a.a) Ehlibeyti çerçevesinde düşünülebilir. Çünkü Resulullah’ın (s.a.a) ümmeti, o hazretin Ehlibeyt’i hususun-da tefrikaya düşmüşlerdir ve dolayısıyla yine bu kutlu sülalenin etrafında birleşmeleri gerekir. Zira her organ kırıldığı yerden bağlanmalı.

Müslüman kardeşlerimin taklit ve taassuptan, ifrat ve tefritten uzak olan bu tarih çalışmamı seve seve okuyarak hak ve hakikati idrak etmelerini ümit ederim. Tevfik ve hidayeti veren ancak Allah Teala’dır.

Zengezorlu Kadı Behlül BEHCET

* * *

Leave a Reply