Son günlerde, Kuzey Afrika’nın Akdeniz kıyısında, doğuya doğru 250 mil mesafede yer alan ve Avrupa Birliği’nin Afrika ile olan tek kara sınırını oluşturan Ceuta adlı küçük coğrafi bölgeyle ilgili haberler kamuoyunun dikkatini çekti.
Ceuta’nın neden bir göç odak noktası haline geldiğine dair haberler yapılırken, Amerika Birleşik Devletleri, İsrail rejimi ve yakın müttefikleri Fas tarafından İspanya’ya karşı yürütülen nefret politikası büyük ölçüde göz ardı ediliyor.
Şüphesiz ki, İspanya’nın İsrail’in Gazze’ye yönelik soykırım savaşına ilişkin giderek daha bağımsız bir tutum sergilemesi, onu ABD-İsrail bölgesel gündemiyle çatışma rotasına sokmuştur.
Batı Akdeniz’de yaşanan olaylar dizisi, Madrid’in dış politika tercihlerinin diplomatik arenanın çok ötesinde jeopolitik sonuçlar doğurduğunu açıkça göstermektedir.
İspanya, İsrail’in Gazze’deki soykırımına karşı Avrupa’nın en güçlü eleştirmenlerinden biri olarak ortaya çıktı. Filistin Devleti’ni tanıdı, savaş suçlarından sorumlu tutulacak kişilerin hesap vermesini istedi, İsrail ile askeri işbirliğinin bazı yönlerine karşı çıktı ve ABD-İsrail’in İran’a karşı yürüttüğü savaşla bağlantılı saldırı operasyonları için İspanyol üslerinin kullanımını reddettiği bildirildi.
Bu kararlar İspanya’yı birçok Avrupalı ortağından ayırmış ve Washington ile Tel Aviv’in korumaya çalıştığı stratejik uzlaşmayı sorgulatmıştır.
Aynı zamanda Fas, Kuzey Afrika’da İsrail’in en yakın stratejik müttefiklerinden biri haline geldi. İbrahim Anlaşmaları’ndan bu yana Rabat ve Tel Aviv arasındaki askeri işbirliği hızla genişledi.
İsrail askeri teknolojisi, istihbarat işbirliği, insansız hava aracı programları ve hava savunma sistemleri, ilişkinin temel direkleri haline geldi.
Fas’ın stratejik değeri Kuzey Afrika’nın ötesine uzanmaktadır. Cebelitarık Boğazı’na hakim konumu, dünyanın en önemli denizcilik geçiş noktalarından birinde nüfuz sahibi olmasını sağlamaktadır. Bu paralel gelişmeler daha yakından incelenmeyi hak etmektedir.
