(Mukaddime’ye Bir Lahika)<\/p>\n
KUR’AN’DA EHL\u0130 BEYT<\/strong><\/p>\n Her fiili ve s\u00f6z\u00fc \u0130l\u00e2h\u00ee vahiy ile v\u00fccud bulan ve murakabe edilen Y\u00fcce Resul-\u00fc Ekrem’in (as)[1]<\/a> nice hadisleri ile tebcil edilen Ehl-i Beyt<\/em><\/strong>‘in, <\/em>elbette Kelamullah<\/em><\/strong> <\/em>olan Kur’an-\u0131 Kerim’de s\u00f6z konusu edilmi\u015f olaca\u011f\u0131, a\u00e7\u0131kt\u0131r. Gerek dolayl\u0131, gerekse do\u011frudan Ehl-i Beyt<\/em><\/strong>‘i <\/em>s\u00f6z konusu eden ayet-i kerimelerin bir k\u0131sm\u0131n\u0131 (herkes\u00e7e bilindi\u011fi halde, yine de) kaydetmeyi faydal\u0131 buluyoruz:<\/p>\n 1-) “M\u00fcbahele Ayeti”:<\/em><\/strong><\/p>\n “<\/strong>(Resul\u2019\u00fcm!) O s\u00f6ylenenleri biz, sana ayetlerden ve hikmet dolu Kur’an’dan okuyoruz: Allah nezdinde \u0130sa’n\u0131n durumu, Adem’in durumu gibidir. Allah onu topraktan yaratt\u0131. Sonra ona ‘ol!’ dedi ve<\/strong> (o da) oluverdi!<\/strong> (Bu) Rabbinden gelen ger\u00e7ektir. \u00d6yleyse, \u015f\u00fcphecilerden olma!”<\/strong> [Al-i \u0130mran(3): 59-60] Ayet-i kerimelerinde beyan edilen Hz. \u0130sa’n\u0131n durumuna itiraz eden ve bu ama\u00e7la Medine’ye <\/em>gelen Necranl\u0131 Hristiyan ruhan\u00eelerle bu konuda uzayan tart\u0131\u015fma \u00fczerine \u015fu ayet gelmi\u015f, m\u00fcbahele<\/em><\/strong> <\/em>i\u00e7in alenen meydan okunmu\u015ftur:<\/p>\n “Sana bu ilim geldikten sonra seninle bu konuda tart\u0131\u015fanlara; ‘Geliniz, sizler ve bizler de dahil olmak \u00fczere, kar\u015f\u0131l\u0131kl\u0131 olarak \u00e7ocuklar\u0131m\u0131z\u0131 ve kad\u0131nlar\u0131m\u0131z\u0131 \u00e7a\u011f\u0131ral\u0131m, sonra da ‘du\u00e2’ edelim de Allah’tan ‘yalanc\u0131lar’ \u00fczerine la’net dileyelim!’ de.” <\/strong>[Al-i \u0130mran(3): 61]<\/p>\n Bunun \u00fczerine Resulullah (sav), Hz. Ali’yi, Hz. Fat\u0131ma’y\u0131, Hz. Hasan’\u0131, ve Hz. H\u00fcseyn’i <\/em><\/strong>\u00e7a\u011f\u0131rd\u0131, onlar gelince, hep beraber, <\/em>m\u00fcbahele i\u00e7in Necran heyetinin kar\u015f\u0131s\u0131na \u00e7\u0131karlar, Ehl-i Beyt-i Resul’\u00fcn bu m\u00fcbarek \u015fahsiyetlerini g\u00f6ren Necranl\u0131lar\u0131n kalpleri titremeye ba\u015flam\u0131\u015f; “Bunlar <\/em><\/strong>\u00f6yle y\u00fczlerdir ki, e\u011fer Allah’tan, da\u011flar\u0131 yerinden oynatmas\u0131n\u0131 isteyecek olsalar, kesinlikle yerinden oynat\u0131r!…” <\/em><\/strong>diyerek, m\u00fcbahele <\/em><\/strong>yapmaktan sarf-\u0131 nazar ederek, Resul-\u00fc Ekrem ile anla\u015fma <\/em><\/strong>imzalayarak \u00fclkelerine d\u00f6nm\u00fc\u015flerdir.[2]<\/a> (K\u00e2firlere bile etki eden bu nuran\u00ee simalar, maalesef bir k\u0131s\u0131m s\u00f6zde m\u00fcsl\u00fcmanlara etki edememi\u015f, hatta bir k\u0131sm\u0131n\u0131n ihanetinden bile kurtulamam\u0131\u015ft\u0131r!… Heyhat! Ki, heyhat!…)…<\/p>\n
[1]<\/a> \u015eer’\u00ee ve akl\u00ee zaruretlerden olan bu husus i\u00e7in, \u00f6rnek olarak; “O<\/strong> (Peygamber), ‘heva’dan konu\u015fmaz; O<\/strong> (nun konu\u015ftuklar\u0131), ancak kendisine<\/strong> (Allah taraf\u0131ndan) vahyolunan bir ‘vahiy’dir.” <\/strong>[Necm(53): 3-4]; “(Ey habibim!) onu<\/strong> (vahyedilen Kur’an’\u0131 ‘kavramak’ i\u00e7in) aceleye kap\u0131l\u0131p da <\/strong>dilini onunla hareket ettirip-durma! \u00c7\u00fcnk\u00fc; <\/strong>(hi\u00e7 \u015f\u00fcphe etme ki,) onu <\/strong>toplamak<\/strong> (senin kalbine yerle\u015ftirmek) ve onu okutmak bize aittir. O halde, <\/strong>biz onu okudu\u011fumuz zaman, sen de onun okunu\u015funu izle! Sonra, muhakkak ki onu a\u00e7\u0131klamak da bize aittir.”<\/strong> [K\u0131yamet(75): 16-19]; \u0130laahir…<\/p>\n