Karşı taraf bize şöyle diyebilir: “Buna karşılık size şu şu imkanı veririm, şu tavizi veririm.” Yalan söylüyorlar. Verdiklerini söyledikleri tavizler yalandır. Şunu söyleyeyim:
On yıl önce, Amerikalılarla bir anlaşma yaptık. Ülkemizdeki adıyla ‘Barışçıl Ortak Eylem Planı’ (JCPOA). Bu anlaşmaya göre, nükleer konuda bazı işlemleri yapacaktık: Üretim merkezini kapatacaktık, o zamanlar ürettiğimiz %3,5 zenginleştirilmiş uranyumu ya yurt dışına gönderecektik ya da seyrelterek etkisiz hale getirecektik, yani zenginleştirme oranını düşürecektik ve diğer şeyler… Buna karşılık onlar da yaptırımları kaldıracaktı. Ve on yıl sonra, İran’ın Uluslararası Atom Enerjisi Ajansı’ndaki dosyası normalleşecekti. O zaman ülkenin yetkilileri bize geldiğinde, “On yıl” dediler. Ben de “Bırakın canım, on yıl bir ömürdür, neden on yılı kabul ediyorsunuz?” dedim. Onlar da “Şu sebeplerden…” dediler. Belki on yılı kabul etmeselerdi, ama kabul ettiler. Neyse, on yıl… Tam da bu günlerde o on yıl doldu. İran’ın dosyasının normalleşmesi gereken o on yıllık süre bu günlerde bitti. Bugün görüyorsunuz ki, dosya normalleşmediği gibi, ülkenin nükleer sorunları Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi’nde katlanarak, birkaç kat daha arttı. Karşı tarafın tutumu budur, sözü böyledir. Biz yapmamız gereken tüm işlemleri yaptık, ama o yaptırımları kaldırmadı. Verdiği sözlerin hiçbirini yerine getirmedi. Daha sonra, yaygın tabirle, o anlaşmayı, üzerinde mutabık kalınan belgeyi yırtıp attı ve tamamen çekildi.
