İmam Hüseyin’in kıyamı, sadece bir zulme başkaldırı değil; aynı zamanda karanlıklar içinde unutulmaya yüz tutmuş hakikatin tebyinidir. O, suskunluğun hüküm sürdüğü bir çağda, gerçeği açıkça dile getirme cesaretini göstermiş; sözü fiile, tebyini kıyama dönüştürmüştür.
Tahrif edilmiş bir din, yozlaşmış bir yönetim ve susturulmuş bir toplum karşısında, tek başına ama sarsılmaz bir iradeyle meydan okumuştur. Bu duruş, sadece kendi çağının değil, tüm zamanların Müslümanlarına bir örnektir: Hakikat yalnız kalsa bile dile getirilmeli; karanlık ne kadar derin olursa olsun, bir kıyamla yırtılmalıdır.
