İmam Hüseyin (a.s) ve Kerbela Vakası Bölüm 22 / 52

Hüseyin’İn (a) Son Gecesi

HÜSEYİN’İN (A) SON GECESİ

Akşam gelip çattı. Hüseyin (a) ashabını topladı, Allah’a hamdü sena ettikten sonra onlara hitaben buyurdu: “Ben kendi ashabım kadar salih bir ashab ve kendi ehl-i beyt’im kadar iyi ve üstün bir ehl-i beyt tanımıyorum. Allah hepinize hayırlı mükafat versin. Şimdi gecedir ve karanlığı sizi çevrelemiştir. Siz de onu yürüyen bir deve edinip (gecenin karanlığından yararlanıp) her biriniz ehl-i beytimden birinin elini tutup gecenin bu karanlığında dağılın ve beni bu orduyla yalnız bırakın. Çünkü bunlar benden başkasını istemiyorlar.” Hüseyin’in (a) kardeşleri, oğulları, Abdullah ve Cafer’in oğulları, neden seni yalnız bırakıp gidelim dediler, yoksa senden sonra yaşamak için mi? Allah o günü bize nasib etmesin asla. Bu sözü önce Abbas b. Ali (a) dedi ve diğerleri de onu izlediler. Hüseyin (a), Akil’in oğullarına bakıp buyurdu: “Müslim’in şehid olması sizin için yeterlidir; ben size izin verdim, gidin.” Başka bir tarikle gelen rivayette de şöyle belirtilmiştir: Bu arada Hüseyin’in (a) kardeşleri ve ehl-i beyti söze başlayıp dediler. “Ey Peygamberin evladı, o zaman halk bize ne der ve bizim cevabımız ne olur? Efendimizi, büyüğümüzü ve kendi Peygamberiimizin evladını yalnız bıraktık, düşmana bir ok dahi atmadık, ele mızrak alıp savaşmadık ve bir kılıç bile savurmadık mı diyelim? Hayır, andolsun Allah’a, senden ayrılmayacak, senin yolunda öldürülünceye kadar bu canlarımızla seni koruyacak ve senin gibi şehid olacağız. Allah senden sonra yaşamayı haram etsin bize!” Müslim b. Avsece kalkıp dedi: “Ey Peygamberin evladı, etrafını saran bunca düşman arasında seni bırakıp gidelim mi? Hayır, andolsun Allah’a bunun imkanı yok, senden sonra yaşamayı Allah nasip eylemesin bize! Ben savaşacağım; mızrağımı düşmanın göğsünde kırıncaya ve elimdeki kılıcımı onlara indirinceye kadar. Savaşmak için hiç bir silahım olmasa dahi taş alıp savaşacağım ve seninle birlikte ölmedikçe senden ayrılmayacağım.” Said b. Abdullah-i Hanefi konuşmaya başladı: “Ey Peygamberin evladı, biz seni asla yalnız bırakmayız. Muhammed (s) Peygamberin senin hakkındaki vasiyetine uyduğumuzu Allah’a da göstermeliyiz. Eğer bilsem senin yolunda öldürülecek ve yeniden dirileceğim ve bu defa da diri diri yakılacağım, yetmiş kere de bu tekrarlanacak olsa, kendi ölümümü senden önce görmedikçe senden ayrılmam. Nasıl senin yolunda can vermem, oysa ki ölüm birden fazla değildir ve ondan sonra ise ebedi izzet ve saadete kavuşmuş olacağım.” Ondan sonra Züheyr b. Kayn yerinden kalkıp dedi: “Ey Peygamberin evladı, andolsun Allah’a ki senin, kardeşlerinin, evlatlarının ve ehl-i beytinin sağ kalabilmesi için bin kez öldürülmeye razıyım!” Ondan sonra da Hüseyin’in (a) ashabından bir grubu aynı mazmunda sözler söyledi ve eklediler: “Bizim canlarımız sana feda olsun, biz seni kendi el ve yüzlerimizle koruyacağız. Eğer bu yolda öldürülürsek, Allah’In bize vermiş olduğu vazifeyi yerine getirmiş olacağız.” Aynı gece Muhammed b. Beşir-i Hazremi’ye “Oğlun Rey sınırında esir düşmüştür” haberi verilince “Onu Allah’a bırakıyorum. Andolsun canıma, ben yaşadıkça oğlumun esir düşmesine razı olmazdım.” dedi. Hüseyin (a) onun bu sözünü duyunca “Allah seni bağışlasın. Senden biatımı kaldırdım ben, (git) oğlunu kurtarmaya çalış” buyurdu. Muhammed b. Beşir “Yırtıcı hayvanlar diri diri yesinler beni, eğer senden ayrılırsam!” dedi. Hüseyin (a) de “O halde bu Yemen keteninden olan elbiseleri al ve oğluna ver ki kardeşini kurtarsın.” buyurdu ve bin dinar değerinde beş elbise verdi. Ravi şöyle diyor: Hüseyin (a) ve ashabı o geceyi yalvarıp yakararak, dua zemzemesiyle geçirdiler. Bazıları rüku, bazıları secde ve diğer bazıları da ayakta ibadet ettiler. O gece Ömer b.Sa’d’ın ordusundan otuz iki kişi Hüseyin’in (a) ordusuna katıldı. Hüseyin’in (a) namazı ve kemal sıfatlarıyla ilgili seciyesi her zaman öyleydi.

İbn-i Abd-i Rabbih “İkd’ül Ferid” kitabının dördüncü bölümünde şöyle nakleder: Ali b. Hüseyin’e (a) “Babanızın evlatları ne kadar da azdır!” dediler. Ali b. Hüseyin (a) buyurdu: “Bu birkaç evlat sahibi olması bile şaşırtıcıdır. Çünkü hergün bin rekat namaz kılardı ve artık zevceleriyle birlikte olacak zamanı olmazdı.” Aşura sabahı Hüseyin’in (a) emriyle çadırlar kuruldu, ıtır dolu bir tabak hazırlandı ve Hüseyin (a) şahsi temizliğini yapmak için çadıra geldi. Rivayete göre Büreyr b. Hüzeyr-i Hamedani ve Abdurrahman b. Abd-i Rabbih-i Nesari, Hüseyin’den (a) sonra temizliklerini yapmak için çadırın arkasında beklediler. Bu arada Bereyr Abdurrahman ile şakalaşmaya başladı. Abdurrahman dedi: “Ey Büreyr, şimdi gülmek ve komik laflar etmenin zamanı mı?” Büreyr: “Benim tayfam da biliyor ki ben ne gençlikte ve ne de yaşlılıkta beyhude konuşmaktan hoşlanmamışımdır. Fakat şehid olacağımın sevinciyle şimdi böyleyim. Andolsun Allah’a, çok az bir zamanımız kaldı, kılıcımızı alıp bunlarla bir süre savaştıktan sonra hur-il ayn’in boynuna sarılacağız.”

İçindekiler

İmam Hüseyin (a.s) ve Kerbela Vakası

  1. 1Birinci Bölüm
  2. 2Muaviye'Nin Ölümü Ve Yezid'İn Mektubu
  3. 3Hüseyin'İn (a), Şehadetinden Haberdar Oluşu
  4. 4Hüseyin'İn (a) Medine'Den Hicreti
  5. 5Küfe Halkının Hüseyin'İ (a) Daveti
  6. 6Müslim B. Akil'İn Küfe'Ye Gönderilmesi
  7. 7İbn-İ Ziyad'In Küfe'Ye Vali Tayin Edilişi
  8. 8Müslim'İn Hani'Ye Sığınması
  9. 9Müslim İbn-İ Akil'İn Başkaldırısı
  10. 10Müslim Ve Hani'Nin Şehadeti
  11. 11Hüseyin'İn (a) Irak'A Hareketi
  12. 12HÜSEYİNİ (a) KAFİLENİN MEKKE'DEN HAREKETİ
  13. 13Meleklerin Yardıma Gelişi
  14. 14HÜSEYİN'İN (a) EBA HİRRE İLE GÖRÜŞMESİ
  15. 15Züheyr B. Kayn'In İmam Hüseyin'İn (a) Huzuruna Gelişi
  16. 16Kays B. Musahhar'In Şehadeti
  17. 17Hürr İbn-İ Yezid
  18. 18Hüseyin'İn (a) Kerbela'Ya Girişi
  19. 19Zeyneb'İn Kararsızlığı
  20. 20Aşuradaki Olaylar Şehidlerin Şehadeti Çadırların Yağmalanması
  21. 21Hüseyin'İn (a) Kerbela'Daki İlk Hutbesi
  22. 22Hüseyin'İn (a) Son Gecesi
  23. 23Aşura Sabahı
  24. 24Ömer B. Sa'D Savaşı Başlatıyor
  25. 25Ali Ekber'İn Meydana Gidişi
  26. 26Kasım B. Hasan'In (a) Meydana Gidişi
  27. 27Eb'Ul Fazl'In Şehadeti
  28. 28Şehidler Serveri Hüseyin (a) Meydana Çıkıyor
  29. 29Abdullah İbn-İ Hasan'In (a) Şehadeti
  30. 30HÜSEYİN'İN (a) SON ANLARI
  31. 31Çadırların Yağmalanıp Yakılması
  32. 32Hüseyin'İn (a) Naşı Yanında Zeyneb
  33. 33Küfe Ordusundan Bazılarının Cezalandırılması
  34. 34MAHŞERDE FATİMET'ÜZ ZEHRA (a)
  35. 35Kerbela Kervanının Küfe Ve Şam'A Hareketi Ve Medine'Ye Dönüşü
  36. 36Şehidlerin Defnedilişi Ve Esirlerin Küfe'Ye Girişi
  37. 37Zeyneb'İn (a) Hutbesi
  38. 38Hüseyin Kızı Fatıma'Nın Hutbesi
  39. 39Ümmü Külsüm'Ün Hitabesi
  40. 40Dördüncü İmam'In (a) Hutbesi
  41. 41Esirlerin Dar'Ul İmareye Girişi
  42. 42Abdullah-İ Afif'İn Cesaret Ve Şehadeti
  43. 43Esirlerin Şam'A Hareketi
  44. 44Ehl-İ Beyt'İn Şam'A Girişi
  45. 45Yezid'İn Meclisinde Ehl-İ Beyt (a)
  46. 46Zeyneb'İn (a) Hutbesi
  47. 47Rum Padişahının Elçisi
  48. 48Minhal Hadisi
  49. 49Ehl-İ Beyt'İn Kerbela'Ya Giriş
  50. 50Ehl-İ Beyt Medine Yakınlarında
  51. 51Medine Evleri
  52. 52İMAM ZEYN'ÜL ABİDİN'İN (a.s) AĞLAMASI

Kitap sayfası

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir