SON SÖZ
Elimizdeki kitabın sonuna geldik; ama… daha yolun başlangıcındayız.
İnsan olmak; kemale erişme, kulluk etme, Müslümanca yaşama, Allah’ı, sahip ve hakim bilme ve Allah’a ihlaslı bir şekilde ibadet etmeyle gerçekleşebilir ancak.
Namaz, bizim yaratıcımızla olan dostluğumuzdur; bu konuda gevşeklik göstermeyelim.
Namaz, “kulun”, “Yaratıcısıyla” konuşmasıdır; onu sevelim.
Namaz, ruhumuzun gıdasıdır; onu unutmayalım.
Dikkat ve kalp huzuru, namazımızın can ve ruhudur; namazda devamlı Allah’ı yad edelim.
Namaz, münker ve kötülüklerden alıkor; ondan daha fazla faydalanmaya çalışalım.
Namaz, bir insanın yaratıcısıyla olan irtibatında en iyi ibadet, en önemli fariza, en aşıkane duadır. Onu en temel işlerimizden biri kabul edelim.
Namaz olmazsa, ruh yorulur, ümitler zayıflar, insanın kalp ve gönlü neşesiz ve sönük olur,
…Şimdiye kadar, namaz konusunda kusur ve tembellikte bulunmuşsak, tövbe ve kemale ulaşma yolu bizim için açıktır. Kelimenin tam anlamıyla “Muhammed Ümmeti” ve “Ehl-i Beyt Dostu” olmak için, ciddi bir şekilde karar verelim. Bu örnek önderler dinin ihyası ve insanların maddî şuurları aşıp Allah’la irtibat kurmaları için misyon yüklenmişler, cihad etmişler, şehit olmuşlar. Öyleyse:
Namaza önem verelim… İnşaallah.
