Çatışmaların sona ermesinin ardından, Washington’ın İran ile olan krizi gerçekten sonlandırmayı mı amaçladığı yoksa diplomasiyi bir kez daha baskı stratejisinin hizmetine mi sunduğu sorusu gündeme geliyor.
Tahran-Washington ilişkileri, iniş çıkışlarla dolu, giderek artan bir çatışma, derin bir güvensizlik ve diyalog için net bir beklentinin olmadığı bir aşamada bulunuyor. İslam Devrimi’nin zaferinin başlangıcında casus yuvasının (Tahran’daki ABD büyükelçiliği) ele geçirilmesinden bu yana, iki ülke uzun bir süre boyunca ardı ardına krizler, sonuçsuz müzakereler, yaptırımlar, karşılıklı tehditler ve dolaylı çatışmalar yaşadı. 2015 nükleer anlaşması bu gidişatı bir süreliğine diyalog yoluna yaklaştırmış olsa da, ABD’nin 2018’de JCPOA’dan çekilmesi ve azami baskı politikasının yeniden uygulanması, iki taraf arasındaki kırılgan güven temelini yıktı.
Mevcut durumda, Trump yönetiminin pozisyonları, bir anlaşma olasılığını önermek ile ağır askeri saldırı tehditleri arasında gidip geliyor; çünkü diplomasiyi baskıya ve saha hesaplamalarına dayalı bir araca dönüştürdü. İran da müzakerelere geri dönme konusunda doğrudan bir talepte bulunmadığını vurgulayarak, Washington’ın taahhütlerinin güvenilirliğinden şüphe duyuyor.
Amerikan üslerine yönelik saldırıların genişlemesi, Suudi Arabistan’ın Irak’taki direniş güçlerine karşı operasyonlardaki daha açık varlığı, Kızıldeniz’deki gerilim ve Mısır’ın krize dahil olma olasılığı, Tahran-Washington anlaşmazlığının artık sadece ikili bir çatışma olmadığını ve etkilerinin tüm bölgeyi kapsadığını göstermektedir. Bu koşullar altında, askeri maliyetler, küresel ekonomi üzerindeki baskı, enerji güvenliği endişeleri ve ABD silah stoklarının tükenmesi, aynı zamanda ABD’deki iç seçim yarışlarıyla birlikte, siyasi karar alma süreçlerini daha karmaşık hale getirmiş ve sürdürülebilir bir anlaşmaya varma olasılığını daha da uzaklaştırmıştır. Aşağıdaki metinde, Beyaz Saray’ın İran dosyasıyla ilgili potansiyel hedeflerine ulaşmak için kullanabileceği araçları ele almaya çalışacağız.
