Ayetullah Ahmet Abidi, Kurân ahlakında insanların cinsel konulardaki yanlışlarının dillendirilmesi doğru görülmediğini kaydetti ve şöyle dedi: Hatta en kirli ve kötü insanın bile bu tarz günahları anlatılmamalıdır. Zira çoğu zaman bu anlatımlar günahın çirkin yüzünü doğallaştırıp sıradanlaştırmaktadır ve bu bir toplum için çok tehlikelidir. Bu günahların anlatılması özellikle gençler arasında bazı günahların yaygınlaşmasına zemin hazırlamaktadır.
Ayetullah Abidi, Kurân ahlakı konulu dersinde şöyle konuştu:
Daha önce şu hadisi nakletmiştik: “Kurân Allah’ın Edep Şehridir”. Kurân’ın önemli konularından biri edep meselesidir. Her şeyin bir edebi vardır. Mesela; tilavet adabı, yazarlık adabı, konuşma adabı, yemek-içmek adabı vb. gibi. Bazen de “Kurân Edebi” diyoruz. Yani Kurân, insanlarla konuşurken nasıl bir edep sergilemiştir? Kurân, muhaliflerine karşı nasıl konuşmaktadır? Kurân, muhaliflerine şöyle diyor: “Biz veya siz, ikimizden biri ya hidayet veya sapkınlık üzeredir”. (Sebe 24). Kurân, hatta müşriklerle muvacehesinde dahi bu şekilde konuşuyor ve edebi riayet ediyor.
Veya şöyle buyuruyor: Müşriklerin Allah’tan başka çağırdıkları tanrılarına sövmeyin ki onlar da düşmanlıkla (ve) bilmeyerek Allah’a söverler.” (Enam 108). Bu Kurân’ın edebidir.
Kurân ahlakı ile edeplenmiş olan kendi âlimlerimize bakalım ve onlardan ders alalım. Zannetmiyorum ki İmam Humeyni (r.a) kadar Şah muhalifi olan biri olsun. Şahın düşmanıydı. Onun düşmanlığı da kişisel değildi. Şah dine düşman olduğu için İmam da ona düşmandı. Çünkü İmamın tek derdi diniydi. İmam, şahı ve ailesini hepimizden daha iyi tanıyordu. Ancak ömründe bir kez olsun onun ailesindeki bozukluğa dair tek kelime etmemiştir. Şahın kız kardeşi Eşref Pehlevi’nin ne kadar kirli ve habis biri olduğu herkesçe bilinen bir gerçekti. Fakat İmam (r.a) ömründe bir kez dahi bu konuda bir şey söylememiştir. İmam bunları biliyordu ama söylemiyordu. Çünkü birinin ailesi hakkında konuşmak, karısından kızından söz etmek çirkin bir davranıştır. Kurân edebine muğayır bir tutumdur. İmam ne zaman Şahtan söz etse onun zulüm ve haksızlığına vurguda bulunuyordu; onun cinayetlerine dikkat çekiyordu, ülkenin olanaklarını yabancı güçlere peşkeş çekmesini dillendiriyordu.
Fakat maalesef bizler Kurân’ın bu edebinden yeterince nasiplenmemişiz ki birine muhalefetimiz olduğunda önce onun namusuna yöneliyoruz, cinsel hayatındaki yanlışlarını gündeme taşımaya çalışıyoruz.
İslam tarihinde bilinen bir gerçek, Ebu Süfyan’ın eşi ve Muaviye’nin annesi olan Hind’in ciğer yeme hadisesidir. Kurân’da Ebu Süfyan’ın zulümlerine dair onlarca ayet nazil olmuşken bir kez olsun bu kadının bayrak açıp fuhuş işlediği dillendirilmemiştir! Neden? İşte bu Kurân’ın edebidir, Kurân böyle çirkef işleri anlatmayı ve anlatılmasını sevmez!
