Kuveyt Dışişleri Bakanı şeyh Sabah Halid Ahmet Sabah FKİK üyelerinin oturumunda İran’ın nükleer meselesinde uluslararası konsensüse vurgu yaptı. Şeyh Sabah, Tahran ve uluslararası camia arasında nükleer anlaşmanın hem İran’ı UAEK ile tam işbirliği konusunda yükümlü hale getirmesini ve hem BM güvenlik konseyinin kararlarına saygı duyulmasını sağlayacak şekilde olmasını istediklerini belirtti. Şeyh Sabah, bu yüzden Tahran yönetiminden nükleer tesislerinde güvenlik tedbirlerini mümkün mertebe en yüksek düzeyde tutulacağı konusunda güvence vermesini istediklerini ifade etti. Bu açıklama teorik açıdan Batı’nın İran’ın barışçıl nükleer faaliyetleri etrafında kopardığı yaygara çerçevesinde ele alınabilir, fakat bilimsel ve teknik açıdan gerçeklerden oldukça uzaktadır. Kuveytli bakanın bu açıklaması, Batı’nın telkinlerinden etkilendiğini gösteriyor, çünkü İran’ın nükleer programının tüm merhaleleri net ve her türlü muğlaklıktan uzak ve UAEK kuralları ve gözetimi çerçevesinde İran’ın nükleer reaktörlerinin yakıtını karşılamak üzere tasarlanmıştır. Dolaysıyla geride sadece Amerika ve Batılı yandaşlarının İran’ın nükleer programı etrafından başlattıkları karalama kampanyası kalır. Kuveytli bakanın sözleri de bu akımla eşgüdümlü olduğu ve Batı’nın İran’dan aşırı talepleri ve mantıksız isteklerinin sınırını doğru biçimde tespit etmediği ve İran ajansla işbirliği yapmıyor gibi batıl bir varsayımla meseleye tek boyutlu yaklaştığı gerçeğini ortaya koyuyor. Asıl mesele şu ki Kuveyt ve İran’ın çevresinde diğer bir çok ülke de yıllardır nükleer teknolojiden yararlanmak istiyor, ama aradaki tek fark, İran’ın bu teknolojiye tamamen yerli imkanlarıyla kavuşmak istemesi, ancak Batı’nın bu teknolojiyi kendi tekelinde tutarak başkalarını kendine bağımlı hale getirmeye çalışmasıdır. Eğer bu meseleye nükleer silah kaygısı penceresinden bakılacak olursa, bu durum da bu kaygının kaynağını İran’da değil, asıl bu tür silahlardan binlercesini depolayan ve bölgede korsan İsrail’i bu silahlarla donatan devletlerde aramak gerekir. Bugün batı nükleer silah üretmeyi bahane ederek bölgede İranofobi projesini yürütmeye çalışıyor. Amerika ve Avrupa yıllardır İran’ın barışçıl nükleer programına karşı çıkarak İran milletinin kesin haklarını göz ardı etmek istiyor. Bu yüzden bu meseleye gerçekçi yaklaşmak ve böylece nükleer anlaşma konusunda doğru bir yoruma ulaşmak gerekir.
