Aşura Kültürü'nün İmam Humeynî'deki Tecellileri Bölüm 49 / 73

Zalim Yönetimleri Yıkalım

Zalim Yönetimleri Yıkalım:

“1-) Onlarla ilişkilerimizi keselim…

2-) Onlarla işbirliği yapmayalım!…

3-)   Onlara yardım  sayılan   ve yararlarına   olacak   işlerden kaçınalım…

4-) Yeni yargı kuruluşları, malî-iktisadî kurum ve kuruluşlar, siyasî   kuruluşlar,   eğitim   ve   kültür   kuruluşları   meydana getirelim!…

İslam vatanındaki ‘tağut’ hakimiyetini, yani gayr-i meşru siyasî güçleri yıkmak, hepimizin görevidir. Zalim, zorba ve halka karşı olan devlet kurumları; yerlerini gerçek kamu hizmetleri kuruluşlarına bırakmalı ve İslamî kurallara göre yönetilmeli, tedricen İslamî yönetim (Hükümet-i İslamî) kurulup yerleşmelidir. Yüce Allah, Kur’an-ı Kerim’de ‘tağut’a, gayr-i meşru siyasî güçlere itaati yasaklamıştır; halkı, sultanlar aleyhine ‘kıyama’ çağırmış, Mûsa (as)’nın sultanlar aleyhine ‘kıyam’ ödevini belirtmiştir. Zalimlerle ve dinde ‘tasarruf edenlerle ‘mübareze’nin (savaşmanın) teşvik edildiği çok rivayet vardır…”[1]…

“…/…Öyle olunuz ve davranınız ki, davranışınız, ahlâkınız-gidişiniz ve yolunuz, dünyanın boş şeylerinden yüz çevirişiniz ile ‘insanlar ıslah olsunlar’, sizi ‘örnek’ alıp size uysunlar!.. Siz, Allah’ın kullarının uyduğu kişilerden olunuz!.. (‘Mukted’el-Enam’ olunuz). Allah’ın askeri olunuz; böylece İslam’ı, İslamî hükümeti tanıtınız. Öğreniminizi bırakın demiyorum, ders okuyup ‘fakih’ olmalısınız. Bu konuda ‘ciddiyet’ gösterin. Bu dinî ve ilmî merkezlerin içtihad mertebesinden, fakihlikten düşmesine ve bu gücü vermeyecek bir duruma girmesine müsaade etmeyin. ‘Fakih olmadıkça İslam’a hizmet edemezsiniz!..’ Ancak, öğreniminiz sırasında, İslam’ı halka tanıtabilme konusunu düşünün!…”

“Bugün İslam ‘garib’dir![2]; İslam’ı tanıyan kalmamıştır. Sizin, İslam’ı ve İslam’ın hükümlerini halka ulaştırmanız gerekir ki halk, İslam’ın ne olduğunu, İslamî yönetimin ne olduğunu anlasın, risaletin ve imametin ne demek olduğunu kavrasın; İslam ‘ın niye geldiğini ve ne istediğini öğrensin!… Böylece; yavaş yavaş İslam tanınsın ve inşaallah bir .gün, İslamî yönetim kurulsun!…”[3]…

“…Büyük alimler, padişahlarla ve zalim siyasî güçlerle savaşmışlardır…/… Biz de zinde, görüş birliğinde ve el birliğinde olursak, başarıya ulaşırız. Herkesin ayrı görüşü ve ayrı hükmü bulunması, yalnız bu zamandadır. İslam nizamının kurulması işinin süratle sonuçlanmasının sebeblerinden birisi de budur! Yüz milyon kişinin yüz milyon ayrı görüşü olursa, bir şey başaramazlar. ‘Yed’ullahi ma’al cema’a’!; Allah’ın kudreti cemaat ile, yani müttehid-aynı görüşte ve birlik halinde olan müslümanlar iledir. İttifak ve içtima gereklidir…/… Fakat; birisi bir yönden, diğeri bir yönden ‘dinî vazifemiz bu değildir!’ demeye başlarsa, işte o zaman felaket olur. Böyle ‘sarıklıların’ varlığı felakettir…

…Ben size tehlike olduğunu bildiriyor ve sizi uyarıyorum; size söylüyorum ki (eğer böyle devam ederse); geleceğiniz şimdikinden daha karanlık olacaktır…

İmam Hüseyn’in (as) fazla maddî gücü yok iken ‘kıyam’ etti O da, -neuzubillah- tembellik etse idi, ‘kıyam etmek şu sırada benim dinî görevim değildir!’ diyerek oturabilirdi. Emevi sarayı da, O’nun oturmasından, konuşmamasından ve kendilerinin de dilediği gibi at koşturmalarından memnun olurlardı. Fakat O, Müslim bin Akiyl’i halkı biy’ata davet etsin ve İslamî yönetim kurulsun, bu fasid yönetim ortadan kalksın diye gönderdi. O da, Medine’de otursa idi, O herif gelip ‘biy’at’ istediğinde de -neuzu billah-   ‘pek ala!’ deseydi, memnun olurlar, elini de öperlerdi…

Bugün de egemen zümre, size saygı gösterirse, bilmeniz gerekir ki; bu saygı, ölmüş ‘İmam-zade’ye gösterilen saygı gibidir; ölmüş olan İmam-zade’ye çok saygı gösterirler, çünkü güçlerine bir tehlike ve zarar gelmesi ihtimali yoktur. Fakat, hayatta bulunan ‘İmam-zade’ bir söz söylese idi, yahut karşılarındaki bizzat Hazret-i Emir (as)  olsa idi de,  onlara muhalefet etse idi, başkalarına oynadıkları oyunları O’nun da başına getirmekte tereddüt etmezlerdi…

Toplumun içinde bulunduğu duruma ve halkın karşılaştığı felaketlere aldırmayan, İslam ülkesinde işlenen cinayetlerden gafil olan, sadece yiyip-içmek, keyif sürmek ve maddî hayatını sağlamak peşinde olan müslümanların durumu, yine yukarıda zikredilen ayet-i kerime’ye uyar:

“…Metalanmaya (faydalanmaya-zevklenmeye) bakarlar ve hayvanların yediği gibi yerler ve ateş onların durağıdır!”[4]

Gafil olanlar, İslam bütçesinden (müslümanların vergisiyle) rızıklandıklarını; İslam’a ve müslümanlara hizmet etmeleri gerektiğini bilmeyenler ‘hayvan’ gibidirler. Hayvan, elde etttiği yiyeceğin nereden geldiğini bilmez; bütün dünya katledilse, otu yanıbaşında olduğu sürece keyfi yerindedir. O, yemini ister ve yer!.. ‘Hayvanların yediği gibi yerler!… Dünya ve müslümanlar, bu gibilerden utanç duyarlar…/… “[5]…

“…Ben; sizleri, zahmete ve eziyete katlanmış milleti; unutamam, ben size, şükranlarımı hakkıyla ifade edemem. Ben, Allah Tebarek ve Teala’dan, İran halkının saadet ve selametini niyaz ediyorum. İran halkı, canı ve kanı ile İslam’ı canlandırdı, İslam’ın ve müslümanların yeniden hayat kazanmasına vesile oldu. Ecnebîlerin emperyalizminin, yaklaşık 300 yıl süren gayretlerini ‘akim’ bıraktı…

…Ülkemizden, emperyalizmin elini kestiniz; çıkarcıların, uluslararası çapulcuların hareketlerinin önünü aldınız. Kan verdiniz, can verdiniz!.. Ancak, kanınız ve canınız İslam içindi, İslam’ın yararına idi. İslam; kanımızın, O’nun uğrunda akması ve gençlerimizin O’nun uğrunda ‘şehid’ olmasından korkup-üzülmeyeceğimiz derecede azizdir.

İslam’ın şimdiye kadar çok şehidleri olmuştur. O’na selam olsun, Emir’ul-Mü’minin ‘İslam şehidi’dir; İslam yolunda şehid olmuştur. Hüseyn bin Ali, O’na selam olsun!.. İslam yolunda şehid oldu. Bizim, şehid olmaktan korkumuz, ölümden korkumuz yoktur!…

…Siz işi, buraya kadar getirdiniz, bunlar İran’dan gitti; bize de ‘harap’ bir ülke, ‘ma’mur’ bir mezarlık bıraktılar. Mezarlıklarımızı gençlerimizin mezarları ile ‘bayındır’ kıldılar; ülkemizi de harap ettiler.

…Uyanık olun, akıllı olun; düşmanlar pusudadır, ecnebîler pusudadır. Onlar uyumuş değildirler, siz de uyumamalısınız. Uyanık olmanız gerekir ki, onlar da yeni ‘düzenler kurup tasarlamaktadırlar; çeşitli yollarla, çeşitli formüllerle!.. Onlar; çökmüş saltanat rejimi ortadan kalktığına göre, başka formüllerin yardımıyla, kendilerine ‘meydan’ bulmaya, eski düzeni kurmaya, ‘çapulculuğu’ getirmeye, baskıları yeniden başlatmaya çalışmaktadır…

…İran’ı kurtarmak istiyorsanız, İslam’ı kurtarmak istiyorsanız, Kur’an-ı Kerim’i kurtarmak istiyorsanız; bu ‘İnkılabı’ korumalı, gereken yerde kendimizi göstermeli, toplantılar yapmalıyız…/… Bu millet, zinde kalmalıdır; bir polisin bize hükmettiği, bir valinin bize hükmettiği, bir ‘yıldızlı’nın bize hükmettiği zamanlar geçti; bugün hepsi, sizin hizmetinizdedir, İslam’ın hizmetindedir. Bu ni’metin kadrini biliniz, gevşekliğe kapılmayınız!.. ‘O (Şah) gitti, iş bitti!’ demeyiniz!.. Hayır, emperyalizm ‘inceleme’ yapmıştır, ‘üç yüz yıl’ veya daha fazla inceleme yapmıştır. Sizin ‘ruhîyatınızı’ incelemiş, İran’ı, çeşitli yönlerden incelemiştir; ‘ihtilaf doğurmanın gerekli olduğu sonucuna varmıştır…

… Efendi, uyanık ol! Devlet, uyanık ol! Millet, uyanık ol! Yavaş yavaş sizi, yine yanlış yola sürüklemesinler! Şimdiden, hemen şu andan, bu meseleler çözülmelidir. Köşede ve kenarda ‘Ne oldu? Ne yaptınız? Ne olacak?!’ diye vesvese verenlere kulak vermeyiniz! Bunlar, devletimizi zayıflatmak isteyenlerdir!… Devletimizin zayıflatılması, İslam’ın zayıflatılması demektir. Ordumuzun zayıflatılması, İslam’ın zayıflatılması demektir!..; zayıflatmayın!…

… ‘Bunları zayıflatmak gerekir!’ diyenler; veya zayıflatma sonucunu doğuran propagandayı yapanlar, ‘haindirler!’…/… Sizden, bütün İran halkından isteğim, bu devrimi korumanızdır! O sıralarda, ‘İslam’ın adil yönetimi kuruluncaya kadar devrim sürecektir!’ diyordunuz. Bugün de; ‘İslam yönetimi sürdükçe, devrim hareketi de sürecektir!’ deyin…

Milletin istediği, İslamî cumhuriyettir; yalnızca ‘Cumhurî’ yönetim! ya da, ‘Demokratik Cumhuriyet’ değil!..; ‘Demokratik İslam Cumhuriyeti’ de değil!… Sadece ‘İslamî Cumhuriyet!..’ Benim sizden dileğim, ‘uyanık’ olmanızdır!.; aziz şehidlerinizin kanını ‘heder’ etmeyiniz, ‘demokratik’ terimini kullanmayınız!..; ‘Bir batılı kalıba uymazsa?..’ diye korkmayınız!… Biz, ‘batı kalıplarını’ istemiyoruz!…/…

Kanını veren, işte bu insanlardır! Gençlerini veren, işte bu halktır! Fakat, (şimdi batıcılık taslayan) bu zümre, halkın dışında idiler; bu zümrenin a’yan ve eşrafı kurulup-oturmuş idiler…

Siz, kanlarınızı verdiniz; gençlerinizi, evladınızı verdiniz, evlerinizi yaktılar, sizin dilediğiniz olmalıdır..; Yoksa, şimdi Avrupa’dan, dışarıdan gelmiş olanların, a’yan ve eşrafın veya ‘hukuk bilginleri’nin istediği değil!… Dilediğiniz şey, gerçekleşmelidir. Kan verenin sözü kabul edilmeli, görüşüne uyulmalıdır…/…

Referanduma başvurulduğunda, benim oyum ‘İslamî Cumhuriyet!’ yönünde olacaktır; ve İslam’a uyan herkes de, İslamî Cumhuriyet’e oy vermelidir, başkasına asla!… Fakat, halk;’oyunu’ açıklamakta ve söylemekte serbesttir…/…

İslam; hürriyet, bağımsızlık ve adaletin teminatıdır. İslam’dır ki, ülkesinin ’emiri’ ile ‘halkı’ arasında fark yoktu!.. Belki; ülkenin emiri (devlet başkanı), ‘beyt’ül-mal’dan yararlanma açısından halktan daha aşağıda bir seviyede idi!.. İslam’da düşünce hürriyeti ‘önceden beri’ vardı. Peygamber-i Ekrem’in (sav) devrinde ve İmamlarımızın (as) devrinde, ‘söz hürriyeti’ vardı. Gelirlerdi, sözlerini söylerlerdi. Bizim, ‘hüccetimiz’ var. Hücceti olan, söz hürriyetinden korkmaz. Fakat, ‘düzen’ kurmaya, ‘çete’ kurmaya, fesad girişimlerine izin vermeyiz ve aksi fikirde olanların buna hakları yoktur…/…

Elhamdülillah, İran halkı birbiriyle ‘sözbiriliği-el birliği’ yaptı, bu İlâhî kudrettir ki, tağutu yenip attı. Bu İlâhî kudrettir ki, süper güçleri sürüp-süpürdü ve böyle de olacaktır. Biz, artık bu süper güçlerin ülkemize karışmalarına izin vermeyiz. ‘İhtilaflardan’ kaçınınız!.. Zaferimizin ‘remzi’ ittihad idi, birbirine bağlılık idi!… Dinî ve ilmî merkezlere saygı gösteriniz…/… İlmî merkezler ‘uyanık’ olsunlar!..; ‘Takva’yı, bir an bile göz önünden ayırmasınlar!..; ‘Takva’yı! Takva’yı!..

Ey fazıl kişiler! Ey dinî ilimler talebesi!…; ‘Takva! Takva!’… Fazilet; ‘nefis’ ile mücadele!… bir nefis ile mücadele neticesinde ‘bir ümmete’ hükmedilebilir!..; Mücadele ediniz! Nefsinize ‘vazife’ yükleyiniz!.. Mücadeleyi üstlenip, nefsinizi ‘murakabe’ altında tutmak, bütün milletin, herkesin ödevidir…

Kur’an, ‘insan eğitme’, ‘insan meydana’ getirme kitabıdır. Kur’an’a uyunuz, Kur’an; insan meydana getirir. İslam, (kişiyi) ‘adam’ eder!…

Yabancı güçler, süper güçler insandan korkarlar. Bu sebeple İslam’ı susturmaya-ezmeye çalışırlar. Çünkü, ortada ‘insan eğitme’, ‘insan meydana getirme’ (adam etme) meselesi vardır ve bu, onların işine gelmez!..; adamdan-insandan korkarlar. Bu sebeple, Kur’an’ın sesini boğmaya çalışırlar. Çünkü, insan eğitme, insanlar meydana getirme meselesi söz konusudur. Bir tek insan, bir ümmet yapabilir. Resul-ü Ekrem (sav), tek bir insan idi, bir âlem vücûda getirdi… Fasid bir kişi de bir milleti bozabilir. (Mesela) Bir M. Rıza Pehlevi, bir milleti hata yoluna yöneltmiş idi…

Allah-u Teala (cc), hepinize tevfik versin! İslam’ı güçlendirsin!.. İslam’ı ve İslam ümmetini korusun! Milletimize ‘şecaat’ inayet buyursun!…[6]…

“İslam ülkeleri halklarına da vasiyet ediyorum ki; İslam ve İslam’ın hükümlerini uygulamaktan ibaret olan hedefiniz hususunda, ‘dıştan’ hiçbir kimsenin size yardımda bulunacağını beklemeyin. Kendiniz, özgürlük ve istiklali size armağan edecek olan bu hayati mesele için ‘kıyam’ etmelisiniz. İslamî ülkelerin muhterem âlim ve hatipleri, devlet adamlarını süper güçlere bağımlılıktan kurtulmaya, ‘kendi milletleriyle’ birlik olmaya davet etsinler!.. Bu takdirde, ‘mutlaka’ zafere kavuşurlar. Yine (muhterem alim ve vaizler), milletleri vahdete davet etsinler; onları İslam’ın emirlerine aykırı olan ‘milliyetçilik’ten sakındırsınlar. Hangi ırktan ve ülkeden olursa olsun, kendi iman kardeşlerine yardım elini uzatsınlar. Eğer, bu iman kardeşliği devlet ve milletlerin gayreti ve Allah-u Teala (cc) ‘nın da teyidi ile bir gün tahakkuk edecek olursa, dünyanın en büyük ve kudretli gücünü, müslümanların ‘teşekkül’ ettiğini göreceksiniz. Allah-u Teala (cc) ‘nın izniyle, bu kardeşlik ve eşitliğin tahakkuk edeceği günün ümidiyle…[7].


[1] İslam Fıkhında Devlet: 185;… Yazının devamı şöyledir:

“…Zorba ve zalim yöneticiler de, daima ‘İmamlar’dan (as) korkmakta idiler. İmamlar’a (as) fırsat verilince ‘kıyam’ edeceklerini biliyorlardı, bu kıyamın sonucunda işret ve içindeki hayatlarının kendilerine haram edileceğini biliyorlardı. Bu sebeple, görürüz ki, İmam Ca’fer oğlu Mûsa’yı (as) , Hârun tutuklatır ve nice yıl hapseder. Yahut Me’mun, Hazret-i Rıza’yı (as) Merv’e götürür, gözaltında tutar, sonunda da zehirler. Bunlar; İmamların ‘seyyid’ olması, Peygamber (sav) evladından bulunması ve kendilerinin de Peygamber’e (sav) karşı olmaları dolayısı ile bu işleri yapmıyorlardı. Üstelik Hârun ve Me’mun, her ikisi de bir anlamda ‘Şiî’ idiler. Fakat, ‘El-mülk’ü Akimün’ (Saltanat kısırdır) cihetinden ve Ali evladının hilafet ve İslamî hükümet davası güttüklerini, bunu ‘vazife’ saydıklarını bildiklerinden, bu işlere kalkıştılar. Nitekim İmam’a (as) ‘Fedek sınırlarını ta’yin et, sana bu araziyi geri verelim!’ dendiğinde, rivayete göre Hazret-i İmam (as) , bütün İslam ülkesinin sınırlarını zikretti Böylece, (yalnız Fedek arazisi değil) ‘Bütün bu sınırlara kadar olan İslam ülkesi bizim hakimiyetimiz altında olmalıdır ve siz gasıpsımz!’buyurmuş oldu…/…

…Rivayete göre İmam (as), Hârun ‘un yanına vardığında, Hârun tahtın yanına kadar binekle getirilmesini ve tam bir saygı ile davranılmasını emretti Fakat sıra, ‘Beytül-Mal’dan payların bölünmesine ve Haşimoğulları’nın paylarının ayrılmasına gelince; ‘çok az’ bir meblağ ayrıldı. Me’mun da orada idi Bu kadar saygıdan sonra bu paylaştırmaya şaşırdı, Hârun ona şöyle dedi: ‘… Senin aklın ermez Haşimoğullarını (Ehl-i Beyt’i) böyle idare etmek gerekir. Bunlar ‘yoksul’ bırakılmalı, hapsedilmeli, sürülmeli, zahmet çekmeli, zehirlenmeli, öldürülmelidir. Aksi takdirde, ‘kıyam’ ederler ve hayatı bizlere zehir ederler…

İmamlar (as), yalnız kendileri zalim düzenlerle, zorba yönetimlerle, bozuk saray çevreleri ile savaşmakla yetinmemişler, müslümanları da onların karşısında ‘cihada’ çağırmışlardır…/… Şimdi ödevimiz, İslamî yönetim ilkelerini uygulamaya koymamız ve yürütmemizdir… Ümid ederim ki; İslam’ın yönetim biçimi, içtimaî ve siyasî ilkeleri tanıtılırsa, büyük insan kitlelerinde güçlü bir ‘düşünce’ akımı vücûda getirir ve halkın ‘devrim’ hareketinden doğan ‘kudret’, İslam nizamının kurulmasına yol açar…

Allah’ım! Zalimlerin ellerini, müslüman beldelerinden kaldırt! İslam’a ve İslam ülkelerine ‘hiyanet’ edenlerin kökünü kaldır!.. İslam ülkelerinin başlarını bu ağır uykudan uyandır ki, milletlerinin yararına –maslahatlarına çalışsınlar, gayret göstersinler; bölünmeler ve bölücülüklerden, şahsî çıkarları peşinde koşmaktan el çeksinler!…/…” (İslam Fıkhında Devlet: 185-189);…

[2] Merhum İmam Humeynî (ra); “İslam, garib başladı; ve yine (başlangıcı gibi) garib haline dönecektir. Ne mutlu (o) gariblere!…” Hadis-i şerifine dikkat çekmektedir. (Ki; bir kısım kaynaklarını, daha önce vermiştik.) Yalnız; bu hadisin Hazret-i Mehdi (as) ile olan ilgisini beyan ve ifade eden Hazret-i Ali (as), ezcümle şöyle buyurmaktadır:

“… O; İslam garib olunca, ‘gurbete’ düşer;., boynu üstüne yere ‘ıhlar’, kuyruğunu yere vurur; bir daha kalkmaz yerinden!.. O; Allah’ın hüccetlerinin kalanlarındandır, Peygamberlerinin ‘bıraktıklarındandır’!… O’nun zuhuriyle bilinir, aşikar olur o sırlar…” (Nehc’ül-Belağa/Türkçe terc: 283-284) (Ayrıca; “dinin arıbeyi” diye de teşbih edilmiştir. N.Belağa-Arapça: 1202)

Ve yine..; “..Tuba lil’ğureba!…” anlamının zuhûr edeceği zaman, Hazret-i Mehdi’nin (as) zuhûr zamanı olacağı., hadis-i şerif ile açıkça ifade edilmektedir: Sefınet’ül-Bihar: 1/644;

Ve; ..İmam Humeynî (ra) ise; mezkür zamanın ve vaktin, günümüz ve zamanımız olduğuna., dikkat çekmektedir. (İslam Fıkhında Devlet: 184; Sahife-iNur: 18/87; Konuşmalar/Terc: 2/113;…).

[3] İslam Fıkhında Devlet: 184.

[4] Muhammed(47): 12.

[5] İslam Fıkhında Devlet: 203-205.

[6] İslam Fıkhında Devlet: 210-221.

[7] Siyasî Vasiyetname: 65.

İçindekiler

Aşura Kültürü'nün İmam Humeynî'deki Tecellileri

  1. 1Yayıncıdan
  2. 2Sunuş
  3. 3Giriş
  4. 4Mukaddime
  5. 5Mübahele Ayeti
  6. 6Velayet (Hizbullah) Ayetleri
  7. 7Tathir Ayeti
  8. 8Mevedded Ayeti
  9. 9Kevser Suresi
  10. 10Kelime-i Tayyibe ve Şecere-i Tayyibe Ayeti
  11. 11Şecere-i Mubareke Ayeti
  12. 12Esbat ve Nukeba Ayetleri
  13. 13İstihlaf ve Veraset Ayetleri
  14. 14Aşura Kültürü ve Onu oluşturan temel unsurlar (Kelimeler-Kavramlar)
  15. 15Kerbela'nın Ferdî Boyutu
  16. 16Kerbela'nın İçtimaî Boyutu
  17. 17Kıyamın Anlamı ve Boyutları
  18. 18Kıyam'ın Müsbet ve Muvafık Boyutları
  19. 19Kıyam'ın menfî ve muhalif cephe boyutları
  20. 20Şeytanî güçlerin yıkıcı faaliyet alanları ve türleri
  21. 21Şeytanî Güçlerin Destekçileri
  22. 22Şeytanî Güçlerin ve Düzenlerin Taktikleri
  23. 23İman, Mahiyeti ve Hakikati
  24. 24İslam'da Cihadın Yeri ve Önemi
  25. 25İslam'da Şehid ve Şehadet
  26. 26Aşura Kültürü ve Mahiyeti
  27. 27I - İmanın Muhtelif Boyutları
  28. 28II - Cihadın Muhtelif Boyutları
  29. 29III - Şehadetin Muhtelif Boyutları
  30. 30İmam Humeynî(ra)'nin Şahsiyetinde Aşura Kültürü'nün Tecelli Boyutları
  31. 31Her yer Kerbela her gün Aşura!...
  32. 32İran Kerbelası'nda 'Aşura Kıyamı'
  33. 33İmam Humeynî(ra)'nin ilk 'Kıyama Hazırlık Bildirisi'
  34. 34İran'da İlk Fiilî-Kanlı Kıyamın Başlangıcı
  35. 35İmam Humeynî(ra)'nin Kıyamî Mesajlarından Nuranî ve İlâhî Huzmeler
  36. 36İslam İçin Tehlike Arzeden Durum
  37. 37İsrail Uşaklarının (Bahailerin) Ülkenin Birçok Önemli Makamını Ele Geçirmeleri
  38. 38Bizim Asıl Baş Belamız, Şah ve İsrail'dir!
  39. 39İslamî Maksatlar-Gayeler Yolunda Korkmak, Dinsizliğin Alâmetidir
  40. 40İslam'ın Kudreti
  41. 41Devletin, Fakirlerin Durumuna İlgisizliği
  42. 42Rejimin Hilelerinden Biri de İslamî Üniversiteyi Tesis Etmesidir!
  43. 43İşgalci İsrail ile Anlaşma
  44. 44Bir 'Aşura' Meydana Getirin!
  45. 45Uzun Süreli Savaşta Mukavemet
  46. 46Emperyalizmin Fikrî ve Ahlâkî Etkilerinin Giderilmesi
  47. 47Siyasî İnkılabın Gerekliliği
  48. 48Saray Adamı Olan Ahundları (Mollaları) Kovunuz!...
  49. 49Zalim Yönetimleri Yıkalım
  50. 50Dünya Müslüman ve Mustaz'afları, Kendi Haklarını Alabilmek İçin Kıyam Etmelidirler
  51. 51Nefsin İsteklerine Bağlı Olmamak
  52. 52Süpergüçler-Müstekbirler
  53. 53Yabancılar
  54. 54Kara ve Kızıl Sömürü
  55. 55İsrail'in Yok Edilmesi Gerekir
  56. 56İslam ve Siyaset
  57. 57Demokrasi ve Demokratik Cumhuriyet
  58. 58Ruşen-fikirliler/Aydınlar
  59. 59Taleganî'nin Defni ve Aydın Olmak
  60. 60İslam'ı, Asr-ı Saadet'teki Gibi Yürürlüğe Koymak Gerek
  61. 61İslam Çok Azizdir
  62. 62Sıkıntılar Amerika'dan Kaynaklanmaktadır
  63. 63Şiî-Sünnî İhtilafı Çıkaranlar Sömürünün Elleridir
  64. 64İman Daima Üstün Gelmiştir
  65. 65Kadınlar, Kıyamda Erkeklerle Omuz Omuzadır
  66. 66Şehadet Büyük Kurtuluştur
  67. 67Şehadet Allah İçin Kıyamdır
  68. 68Bizim Feryadımız, Mahrumların ve Yalın Ayaklıların Feryadıdır!
  69. 69I - Hayat, İman'dır
  70. 70II - Hayat, Cihad'dır
  71. 71III - Hayat, Şehadettir
  72. 72Aşura'nın, İslam İnkılabı'nda yankılanan ilâhî mesajı!...
  73. 73İslam İnkılabı, Hüseynî ve Zeynebî mekteb'in ve mesajın, nuranî yankılanışı; ilâhî şahlanışı ve canlanışıdır!...

Kitap sayfası

Bir yanıt yazın

E-posta adresiniz yayınlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir